Pani od religii

Nie każda modlitwa jest prośbą. Czasem jest czystym zachwytem. Zatrzymaniem się na chwilę i uznaniem, że Bóg jest większy, piękniejszy i bliższy, niż nam się wydaje. Psalm 8 kończy się właśnie takim wyznaniem:

„O Panie, nasz Panie,
jak przedziwne Twe imię
po wszystkiej ziemi!” (Ps 8,10)

To modlitwa serca, które potrafi się zdziwić. Spojrzeć na świat i zobaczyć w nim ślad Boga. Do tego wersetu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. Nie po to, by ją „ładnie pokolorować”, ale by zatrzymać się w ciszy. Kolor po kolorze, bez pośpiechu, pozwolić, by zachwyt stał się modlitwą.

Kolorowanie może być modlitwą uwielbienia. Może być chwilą ciszy w zabieganym dniu. Może być sposobem, by uczyć dzieci dziękowania Bogu za piękno świata.

Kolorowanka sprawdzi się:

• w domu,
• na katechezie,
• podczas rekolekcji,
• w modlitwie osobistej.

Pobierz, pokoloruj, zatrzymaj się.
Bo czasem najgłębsza modlitwa zaczyna się od zachwytu.

Luty w szkole jest specyficzny. Zimowy, trochę senny, czasem trudny emocjonalnie dla dzieci. I właśnie dlatego to dobry moment na działania, które ogrzewają serce. W katechezie luty może stać się miesiącem rozmów o miłości, dobroci, relacjach, powołaniu i wierności wartościom. Oto propozycje konkursów religijnych na luty dla uczniów klas 1-8, które pomagają dzieciom zobaczyć, że wiara dotyka codziennego życia.

1. „Miłość to…?” - konkurs plastyczny (kl. 1-4)

Praca przedstawiająca anioła stróża lub symbol Bożej opieki.
Cel: budowanie poczucia bezpieczeństwa i zaufania Bogu.

Zdjęcie lub krótki opis sytuacji, w której uczeń zrobił coś dobrego dla kogoś innego.
Cel: wzmacnianie postaw empatii i odpowiedzialności za innych.

Jak wygląda pokój w relacjach z rówieśnikami, w rodzinie, w klasie?
Cel: rozmowa o zgodzie, przebaczeniu i odpowiedzialności za słowo.

Krótka, własna modlitwa za wybraną osobę.
Cel: uczenie dzieci modlitwy w intencji innych.

Krótka wypowiedź pisemna o tym, jak uczeń rozumie dobro w codziennym życiu.
Cel: kształtowanie dojrzałego myślenia moralnego.

Luty nie musi być tylko miesiącem między feriami a wiosną. Może stać się czasem budowania relacji, wrażliwości i małych kroków ku dobru. Konkursy pomagają dzieciom nazwać uczucia, zobaczyć drugiego człowieka i odkryć, że wiara to konkretne postawy.

Są takie momenty, kiedy modlitwa nie chce układać się w słowa. Myśli krążą. Serce jest pełne, ale ciche. I właśnie wtedy bardzo pomaga… kredka. Kolorowanie nie jest tylko zabawą. Może stać się formą modlitwy. Powolnej. Uważnej. Bez pośpiechu i bez presji, że trzeba coś poczuć. Nowa kolorowanka kontemplacyjna powstała właśnie z tej potrzeby. Żeby na chwilę zwolnić. Skupić wzrok. Oddychać spokojniej. W centrum znalazły się słowa Psalmu 7,18:

„Wielbię Pana za Jego sprawiedliwość, psalm śpiewam imieniu Pana Najwyższego.”

To zaproszenie do bycia. Nie do analizowania. Nie do poprawiania świata ani siebie. Kolor po kolorze. Linia po linii. Myśl wraca tam, gdzie trzeba.

Ta kolorowanka sprawdzi się:

• na lekcji religii jako chwila wyciszenia

• w domu, przy herbacie lub kawie

• w modlitwie osobistej

• w pracy z dziećmi i dorosłymi, którzy potrzebują spokoju, nie kolejnych słów

Bo czasem najpiękniejsza modlitwa dzieje się w ciszy. I ma kolor.

Miło mi, że do mnie zaglądasz. Jeśli korzystasz z mojej pracy proszę, pomóż mi dotrzeć do większej ilości czytelników, a przyczynisz się do rozwoju bloga. Każde polubienie, obserwacja, polajkowanie lub komentarz nie pójdzie na marne. Dziękuję :) Panią od religii możesz znaleźć na Fb i Instagramie. Gdybyś chciał/chciała mnie wesprzeć to możesz postawiać mi wirtualną kawę.

Panie Jezu,
przychodzę do Ciebie z sercem, które boli bardziej, niż potrafię opisać.
Brakuje mi kogoś, kto był dla mnie światem.
Kogoś, kto znał mnie zanim nauczyłem/am się mówić o sobie.
Kogoś, kto kochał mnie nawet wtedy, gdy sam/a nie umiałam.

Ty wiesz, jak bardzo boli puste miejsce.
Ty wiesz, jak cicho robi się w domu,
jak głośna jest cisza,
jak trudno oddychać, gdy serce woła imię,
które już nie odpowiada.

Jezu, nie proszę Cię dziś o siłę.
Nie mam jej.
Proszę Cię o obecność.
Usiądź przy mnie w tym bólu.
Nie zabieraj go na siłę -
po prostu bądź.

Przytul to, co we mnie pękło.
Weź w swoje dłonie moje pytania bez odpowiedzi,
łzy, które wracają znienacka,
i miłość, która nie wie, gdzie teraz iść.

Oddaję Ci osobę, za którą tak bardzo tęsknię.
Wiem, że Ty kochasz ją jeszcze bardziej niż ja.
Jeśli jest już w Twoich ramionach,
powiedz jej, jak bardzo ją kocham.
Jeśli widzi mnie z bliska,
niech wie, że noszę ją w każdym oddechu.

Jezu, naucz mnie żyć dalej
nie zdradzając tej miłości,
nie wypierając bólu,
nie wstydząc się łez.

Daj mi wiarę, która nie krzyczy,
ale trwa.
Nadzieję, która nie spieszy się,
ale czeka.
I pokój, który przychodzi małymi krokami.

A kiedy zabraknie mi słów
bądź moją modlitwą.

Amen. 

Z dedykacją dla F

Dziś, w niedzielę 18 stycznia, w Kościele katolickim rozpoczęliśmy wyjątkowy czas: Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan, który potrwa aż do 25 stycznia. To szczególne 8 dni, kiedy całe chrześcijaństwo,  w różnorodności tradycji i wyznań, jednoczy się w modlitwie o to, co najważniejsze: prawdziwą jedność w Chrystusie. Hasło tegorocznego tygodnia brzmi: „Jedno Ciało. Jeden Duch. Jedna nadzieja” - zaczerpnięte z Listu św. Pawła do Efezjan (Ef 4,4).

Dlaczego ten tydzień jest tak ważny?

To czas, kiedy chrześcijanie różnych wyznań zbierają się razem, nie po to, by zlać różnice w jedno, ale by modlić się za nie i przez nie. Jedność nie oznacza uniformizacji, lecz dialogu, szacunku i wspólnego szukania Pana.

Codzienna modlitwa w tym tygodniu może być dla nas nie tylko duchowym ćwiczeniem, ale świadectwem nadziei: że mimo podziałów na świecie, w naszych sercach może trwać prawdziwa jedność - jedność w Chrystusie, który nas do niej wzywa.

W wielu miastach Polski odbywają się nabożeństwa ekumeniczne, spotkania i modlitwy - od Warszawy po Kraków, od Lublina po Poznań. Centralne obchody w tym roku zaplanowano 24 stycznia w poznańskiej archikatedrze.

Może w tych dniach warto zatrzymać się na chwilę i pomodlić wspólnie z innymi chrześcijanami - także w ciszy własnej modlitwy. Bo Chrystus prosił: „Aby wszyscy byli jedno” (J 17,21). Ta prośba nie przestaje być aktualna.

Są takie dni, kiedy czujemy się bezbronni. Zmęczeni słowami innych, sytuacjami, na które nie mamy wpływu, myślami, które krążą bez końca. Właśnie w takich momentach Psalm przypomina:

„Tarczą jest dla mnie Bóg,

co zbawia prawych sercem.” (Ps 7,11)

To zdanie nie obiecuje, że trudności znikną. Ono mówi coś ważniejszego: nie jesteś w tym sam/a. Bóg staje między Tobą a tym, co rani. Chroni serce. Daje schronienie. Do tego wersetu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. Można ją wziąć do ręki wtedy, gdy brakuje słów na modlitwę. Kolorując, wracaj do jednego zdania: Tarczą jest dla mnie Bóg. Bez pośpiechu. Bez presji.

To propozycja:

– do modlitwy osobistej,
– na katechezę,
– na spokojny wieczór, gdy trzeba się wyciszyć.

Niech to będzie czas oddania Bogu tego, co niepokoi. On wie, jak chronić serce. Pobierz, pokoloruj, pomódl się. Czasem wystarczy kredka i cisza, by poczuć się bezpieczniej. 

Miło mi, że do mnie zaglądasz. Jeśli korzystasz z mojej pracy proszę, pomóż mi dotrzeć do większej ilości czytelników, a przyczynisz się do rozwoju bloga. Każde polubienie, obserwacja, polajkowanie lub komentarz nie pójdzie na marne. Dziękuję :) Panią od religii możesz znaleźć na Fb i Instagramie. Gdybyś chciał/chciała mnie wesprzeć to możesz postawiać mi wirtualną kawę.

Styczeń w katechezie jest trochę jak spokojny oddech po świętach. Nadal trwa okres Bożego Narodzenia, ale jednocześnie wchodzimy w nowy rok - z pytaniami, planami i potrzebą poukładania spraw serca. To bardzo dobry moment na konkursy, które nie krzyczą, tylko zapraszają do refleksji, wdzięczności i codziennej wiary. Poniżej znajdziesz propozycje konkursów religijnych dla uczniów klas 1–8, które dobrze wpisują się w styczniowy klimat.

1. „Patron mojego imienia” – konkurs plastyczno-opisowy (kl. 1-6)

2. „Nowy rok - nowe postanowienie serca” - konkurs literacki (kl. 5-8)

3. „Trzej Królowie - w drodze za światłem” - konkurs plastyczny (kl. 1-4)

Praca inspirowana historią Mędrców ze Wschodu: droga, gwiazda, dary.
Cel: lepsze zrozumienie znaczenia Objawienia Pańskiego.

4. „Kolęda sercem zaśpiewana” - konkurs muzyczny (kl. 1-8)

Wykonanie kolędy lub pastorałki - solo, w duecie lub małej grupie.
Cel: podtrzymywanie tradycji kolędowania i modlitwy przez śpiew.

5. „Pokój zaczyna się ode mnie” - konkurs plastyczny lub literacki (kl. 4-8)

Praca pokazująca, jak uczeń rozumie pokój w codziennym życiu: w domu, w klasie, w relacjach.
Cel: kształtowanie postaw dialogu, zgody i odpowiedzialności za słowo.

6. „Moja ulubiona scena z Ewangelii” - konkurs biblijny (kl. 6-8)

Krótki opis wybranej sceny z Ewangelii wraz z uzasadnieniem wyboru.
Cel: zachęcanie do samodzielnego sięgania po Pismo Święte.

7. „Światło w zimowym dniu” - konkurs fotograficzny (kl. 5-8)

Zdjęcie pokazujące światło jako symbol nadziei, dobra lub obecności Boga w codzienności.
Cel: rozwijanie wrażliwości i umiejętności dostrzegania sensu w prostych sytuacjach.

8. „Modlitwa na nowy rok” - konkurs na autorską modlitwę (kl. 3-8)

Krótka modlitwa dziękczynna lub prośba na rozpoczynający się rok.
Cel: pogłębianie osobistej relacji z Bogiem.

Styczeń nie musi być miesiącem „po prostu do przetrwania”. Dobrze zaplanowane konkursy pomagają dzieciom spokojnie wejść w nowy rok, nazwać swoje myśli i zobaczyć, że wiara to coś bardzo bliskiego codzienności.

Są książki religijne, które próbują nas pouczać. I są takie, które po prostu siadają obok – na chwilę ciszy, porannej kawy albo wieczornego „już nie mam siły”. Papież Franciszek na 365 dni należy zdecydowanie do tej drugiej grupy. To nie jest lektura do przeczytania „od deski do deski”. To książka do otwierania. Jedna myśl. Jeden dzień. Jedno zdanie, które czasem zostaje w głowie dłużej niż kazanie.

Franciszek, jak to on, nie buduje murów z wielkich słów. Mówi prosto. O życiu. O zmęczeniu. O miłosierdziu, które nie jest lukrem, tylko decyzją. O Bogu, który nie stoi z notatnikiem, tylko idzie z nami, nawet gdy zbaczamy.

W tej książce szczególnie porusza brak moralizowania, ogromna czułość wobec człowieka, zgoda na kruchość i przypomnienie, że wiara to relacja, nie konkurs.

To dobra książka na zwykłe dni. Na te, kiedy modlitwa nie klei się w zdania. Na te, kiedy nie mamy ochoty „być idealni”. Na te, kiedy wystarczy jedno zdanie, żeby złapać oddech.

Polecam ją do osobistej modlitwy, do porannej chwili ciszy, do wieczornego domknięcia dnia - nauczycielom, katechetom, wszystkim zmęczonym „muszę”. To książka, która nie pogania. I właśnie dlatego tak dobrze prowadzi.