Pani od religii

Zmęczenie nie zawsze krzyczy. Czasem przychodzi po cichu. Wchodzi w ciało, w myśli, w modlitwę. Sprawia, że wszystko wydaje się trudniejsze: rozmowa, obowiązki, drugi człowiek, nawet zwykłe wstanie rano. I myślę, że wielu z nas zna taki stan, w którym człowiek nie mówi już: „mam dużo pracy”, tylko raczej: „ja już nie mam siły”. Co wtedy mówi Biblia? Nie mówi: „weź się w garść”. Nie mówi: „wierzący człowiek nie powinien być zmęczony”. Nie zawstydza. Biblia bardzo uczciwie pokazuje człowieka zmęczonego. I jeszcze piękniej pokazuje Boga, który takiego człowieka nie odrzuca.

Jezus widzi zmęczonych

Jedno z najbardziej czułych zdań Ewangelii brzmi:

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.”

Mt 11,28

Jezus nie mówi tego do ludzi idealnie poukładanych. Mówi do utrudzonych. Do obciążonych. Do tych, którzy niosą za dużo. To zdanie jest dla mnie bardzo ważne, bo pokazuje, że zmęczenie nie oddala mnie od Boga. Może stać się miejscem spotkania z Nim. Jezus nie zaprasza tylko silnych. Zaprasza także tych, którzy przychodzą ostatkiem sił.

Zmęczenie ciała też ma znaczenie

Czasem próbujemy wszystko „uduchowić”. Myślimy, że jeśli jesteśmy zmęczeni, to pewnie za mało się modlimy, za mało ufamy, za mało wierzymy. A przecież człowiek ma ciało. Jezus sam znał zmęczenie. W Ewangelii widzimy Go śpiącego w łodzi podczas burzy. Widzimy Go odchodzącego na miejsce pustynne. Widzimy, jak mówi do apostołów:

„Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco.”
Mk 6,31

To nie jest drobiazg. To jest Jezus, który widzi swoich uczniów po pracy, po posłudze, po wysiłku. I nie dokłada im kolejnego zadania. Mówi: odpocznijcie.

W katolickim spojrzeniu odpoczynek nie jest lenistwem. Jest częścią troski o człowieka. Katechizm przypomina, że niedziela ma być czasem oddania czci Bogu, radości właściwej Dniowi Pańskiemu, dzieł miłosierdzia oraz właściwego odpoczynku ducha i ciała.

Eliasz, który miał dość

Jedną z najmocniejszych biblijnych historii o zmęczeniu jest historia proroka Eliasza. Eliasz był człowiekiem Boga. Odważnym, wiernym, gorliwym. A jednak przychodzi moment, w którym siada pod krzewem i mówi, że ma dość. Nie chce iść dalej. I co robi Bóg? Nie wygłasza mu kazania.

Posyła anioła, który mówi:

„Wstań, jedz.”

Potem znowu:

„Wstań, jedz, bo przed tobą długa droga.”
por. 1 Krl 19,5–8

To mnie zawsze porusza. Bóg nie zaczyna od wielkich słów. Zaczyna od chleba, snu i drogi krok po kroku. Czasem najbardziej duchową rzeczą, jaką można zrobić, jest odpocząć, zjeść coś ciepłego, napić się wody i przestać udawać, że wszystko jest dobrze.

Zmęczenie może odsłonić prawdę

Zmęczenie bywa trudne, ale bywa też bardzo szczere. Ono często pokazuje, co nosimy za długo. Może noszę cudze oczekiwania. Może próbuję wszystkich ratować. Może nie umiem powiedzieć „nie”. Może chcę zasłużyć na miłość. Może uciekam w działanie, żeby nie zostać sama ze sobą. Biblia nie mówi, że mamy wszystko dźwigać sami.

Święty Piotr pisze:

„Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was.”
1 P 5,7

To jest zdanie, przy którym warto się zatrzymać. Nie: „ładnie uporządkuj swoje troski”. Nie: „udawaj, że ich nie ma”. Ale: przerzuć je na Niego. Bóg nie jest obojętny na ciężar, który niesiesz.

Odpoczynek to akt zaufania

Odpoczynek bywa trudny, bo wymaga zgody na to, że świat nie zawali się beze mnie. Że nie wszystko muszę dopilnować. Że nie wszystkim muszę się zająć. Że nie jestem Bogiem. To bardzo pokorne.

Może dlatego odpoczynek ma w Biblii tak głęboki sens. Już w opisie stworzenia Bóg odpoczywa siódmego dnia. Nie dlatego, że się zmęczył jak człowiek, ale dlatego, że ustanawia rytm: praca i odpoczynek, działanie i zatrzymanie, troska i zawierzenie. Człowiek, który odpoczywa, mówi swoim życiem: Boże, Ty jesteś Panem. Nie ja.

Kiedy dusza jest zmęczona

Jest jeszcze inne zmęczenie. Nie tylko fizyczne. Zmęczenie serca. Zmęczenie walką. Zmęczenie czekaniem. Zmęczenie modlitwą, która wydaje się bez odpowiedzi.

Psalmista zna ten stan bardzo dobrze:

„Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo,
i czemu jęczysz we mnie?”
Ps 42,6

To nie jest brak wiary. To modlitwa człowieka, który mówi Bogu prawdę. I może właśnie tego uczy Biblia: że zmęczone serce nie musi udawać przed Bogiem. Można przyjść z pustką, z płaczem, z milczeniem, z jednym zdaniem: Panie, nie mam już siły. To też jest modlitwa.

---

Jezus nie obiecuje życia bez ciężaru

Warto zauważyć, że Jezus nie mówi: „Przyjdźcie do Mnie, a już nigdy nie będziecie zmęczeni”. Mówi:

„Weźcie moje jarzmo na siebie (…) a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.”
Mt 11,29

Chrystus nie zawsze zabiera ciężar od razu. Czasem uczy nieść go inaczej. Nie samotnie. Nie w rozpaczy. Nie z przekonaniem, że wszystko zależy ode mnie. Z Nim jarzmo nie znika magicznie, ale przestaje miażdżyć duszę. Bo jest niesione z Nim.

Co Biblia mówi do zmęczonego człowieka?

Myślę, że mówi bardzo prosto:

Nie musisz udawać.
Nie musisz mieć siły na wszystko.
Nie jesteś maszyną.
Masz prawo odpocząć.
Masz prawo przyjść do Jezusa zmęczona.
Masz prawo powiedzieć: „Panie, pomóż mi”.

I może właśnie dziś to jest najważniejsze.

Nie wielkie postanowienie.
Nie kolejna lista zadań.
Nie duchowa presja.

Tylko powrót do Jezusa, który mówi:

„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście…”

Wszyscy. Czyli także ja. Także Ty.

„Nie bój się.” To jedno z tych zdań, które w Biblii powraca niezwykle często. Czasem pojawia się wprost, czasem w innej formie: „Nie lękaj się”, „Odwagi”, „Ja jestem z tobą”. Wiele osób słyszało, że w Piśmie Świętym to wezwanie pojawia się 365 razy – tyle, ile dni w roku. Czy to dokładna liczba? Nie do końca.

Czy naprawdę 365 razy?

To piękna myśl – że na każdy dzień roku Bóg daje jedno „nie bój się”. Jednak biblijnie nie jest to precyzyjne wyliczenie.

Dlaczego?

• Biblia powstała w różnych językach (hebrajski, aramejski, grecki)
• to samo wezwanie ma różne formy
• w zależności od tłumaczenia liczba może się zmieniać

Dlatego Kościół nie podaje konkretnej liczby. Ale jedno jest pewne: to wezwanie powraca w Biblii bardzo często. I to nie jest przypadek.

„Nie bój się” w historii zbawienia

To zdanie pojawia się w najważniejszych momentach historii zbawienia.

• Abraham

„Nie lękaj się, Abramie, bo Ja jestem twoim obrońcą” (Rdz 15,1)

Bóg mówi do człowieka, który wyrusza w nieznane.

• Mojżesz i Izraelici

„Nie bójcie się! Stańcie i zobaczcie zbawienie Pana” (Wj 14,13)

Słowa wypowiedziane w chwili zagrożenia, gdy za plecami jest Egipt, a przed nimi morze.

• Prorocy

Do Jeremiasza:

„Nie lękaj się ich, bo Ja jestem z tobą” (Jr 1,8)

Bóg nie obiecuje łatwej drogi. Obiecuje swoją obecność.

• Maryja

„Nie bój się, Maryjo” (Łk 1,30)

Jedno z najważniejszych „nie bój się” w całej Biblii. Wypowiedziane na początku historii Wcielenia.

• Apostołowie

„Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!” (Mt 14,27)

Jezus mówi to uczniom przestraszonym na jeziorze.

Dlaczego Bóg mówi „nie bój się”?

Bo człowiek się boi. Lęk jest jednym z najbardziej podstawowych doświadczeń. Boimy się:

• przyszłości
• samotności
• straty
• cierpienia
• tego, co nieznane

Biblia nie udaje, że lęku nie ma. Wręcz przeciwnie — pokazuje ludzi, którzy się boją. Patriarchowie, prorocy, uczniowie Jezusa — wszyscy przeżywają strach. A Bóg nie mówi: „nie bój się, bo nie ma się czego bać”. On mówi: „Nie bój się, bo Ja jestem z tobą.” To jest zasadnicza różnica.

„Nie bój się” nie oznacza: przestań czuć. Kościół jasno widzi człowieka jako jedność ciała i duszy, z całym bogactwem emocji. Lęk sam w sobie nie jest grzechem. Jest ludzką reakcją. To wezwanie jest raczej zaproszeniem: nie pozwól, żeby lęk miał ostatnie słowo, nie buduj życia tylko na strachu, zaufaj Mi mimo tego, co czujesz.

W wielu miejscach Biblii to zdanie jest początkiem czegoś nowego.

• Abraham wychodzi w drogę
• Maryja przyjmuje Boży plan
• Piotr wychodzi z łodzi
• uczniowie podejmują misję

Za każdym razem lęk jest obecny. Ale nie zatrzymuje człowieka. Wiara nie polega na braku strachu. Polega na tym, że idę dalej mimo strachu, bo ufam Bogu.

Może dlatego to zdanie tak często wraca w Piśmie Świętym. Bo jest potrzebne codziennie. Nie tylko w wielkich momentach życia. Ale też w zwykłych dniach:

• kiedy coś się kończy
• kiedy coś się zaczyna
• kiedy nie wiemy, co dalej

„Nie bój się” nie jest sloganem. Jest przypomnieniem, że Bóg jest obecny.

Może nie jest prawdą, że dokładnie 365 razy w Biblii pada zdanie „nie bój się”. Ale jest prawdą coś ważniejszego: Bóg naprawdę mówi to do człowieka bardzo często. I może dziś to zdanie jest właśnie dla Ciebie: Nie bój się. Ja jestem z tobą.

Są takie audiobooki, których nie słucha się tylko uszami. One schodzą głębiej — do serca, do sumienia, do tej cichej przestrzeni w człowieku, gdzie najbardziej pragnie się Boga. Taki właśnie wydaje się audiobook „Mistyka chrześcijańska. Wprowadzenie” ks. Krzysztofa Grzywocza. To nie jest pozycja dla ludzi szukających religijnych sensacji. To nie jest opowieść o niezwykłościach, wizjach i nadzwyczajnych przeżyciach. To raczej spokojne, mądre i bardzo prawdziwe zaproszenie do odkrycia, że mistyka chrześcijańska zaczyna się tam, gdzie człowiek naprawdę zgadza się na żywą relację z Bogiem. W opisie tej konferencji podkreślono właśnie tę myśl: u podstaw mistyki leży wiara, że Bóg nie jest daleki ani niedostępny, ale pragnie spotkania z człowiekiem.

Sam audiobook ma formę konferencji ks. Grzywocza. Trwa 2 godziny i 51 minut, został wydany w formacie MP3, a nagranie wiąże się z kursem „MISTYKA”, zarejestrowanym wiosną 2017 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. W opisie zaznaczono też, że publikacja ukazała się później jako audiobook, a premiera tej wersji miała miejsce w 2018 roku.

• czy mistyka jest tylko dla wybranych,
• czy musi łączyć się z nadzwyczajnymi zjawiskami,
• co naprawdę charakteryzuje mistyków,
• co Biblia mówi o mistyce
• i jak człowiek może dojść do głębokiego doświadczenia Boga.

I właśnie tutaj tkwi wielka wartość tego nagrania. W chrześcijaństwie mistyka nie jest ucieczką od życia. Nie jest duchową elitą. Nie polega na budowaniu wrażenia, że ktoś jest „bliżej nieba” niż inni. Prawdziwa mistyka prowadzi do większej prostoty, pokory, ciszy i miłości. Jeśli jest prawdziwa, zawsze zbliża człowieka do Boga i do drugiego człowieka, a nie oddziela go od świata pychą czy religijną wyjątkowością. Ten kierunek jest bardzo bliski całemu nauczaniu ks. Grzywocza, który był cenionym teologiem duchowości, rekolekcjonistą, ojcem duchownym i wykładowcą Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego.

Właśnie dlatego ten audiobook może być tak ważny dziś — w świecie pełnym hałasu, pośpiechu i powierzchowności. Wielu ludzi słysząc słowo „mistyka”, myśli o czymś odległym, trudnym i niedostępnym. Tymczasem z opisu tej konferencji wynika coś odwrotnego: chodzi o spotkanie z Bogiem, który już stoi u drzwi i kołacze. Nie trzeba więc najpierw stać się kimś niezwykłym. Trzeba raczej nauczyć się słuchać, zatrzymać się, przestać bać się ciszy i dać Bogu miejsce w codzienności.

Ks. Krzysztof Grzywocz miał szczególny dar mówienia o sprawach duchowych w sposób głęboki, a jednocześnie bliski człowiekowi. Nie budował dystansu. Nie zamykał wiary w samych definicjach. Potrafił łączyć teologię duchowości z bardzo uważnym spojrzeniem na ludzkie wnętrze. Z dostępnych biogramów wynika, że był prezbiterem diecezji opolskiej, egzorcystą diecezjalnym, wykładowcą teologii duchowości i autorem wielu opracowań poświęconych życiu wewnętrznemu.

Myślę, że „Mistyka chrześcijańska. Wprowadzenie” może być szczególnie cenna dla tych, którzy są zmęczeni religijnością opartą tylko na obowiązku. Dla tych, którzy nie chcą już jedynie „wiedzieć o Bogu”, ale chcą nauczyć się żyć z Bogiem. Dla tych, którzy przeczuwają, że wiara to coś więcej niż praktyki — że jest ona relacją, obecnością, odpowiedzią serca.

Bo może właśnie tym jest prawdziwa mistyka: nie ucieczką od świata, lecz patrzeniem głębiej. Nie szukaniem niezwykłości, lecz odkrywaniem, że Bóg przychodzi cicho. Nie budowaniem duchowego wizerunku, lecz zgodą, by On przemieniał wnętrze.

Ten audiobook może stać się nie tyle „lekturą do zaliczenia”, ile chwilą zatrzymania. Zaproszeniem, by na nowo usłyszeć, że Bóg nie jest daleko. Że pierwszy wychodzi do człowieka. Że mistyka zaczyna się nie od wielkich słów, ale od otwartego serca.

I może właśnie dlatego warto po niego sięgnąć. Nie po to, by dowiedzieć się czegoś niezwykłego. Ale po to, by przypomnieć sobie to, co najważniejsze: że świętość rodzi się z bliskości, a głębia wiary zaczyna się od spotkania.

Czasem trudno się modlić. Brakuje słów, myśli uciekają, a serce jest zmęczone. Właśnie wtedy bardzo pomaga cisza. I jedno zdanie z Psalmu. Dlatego przygotowałam ebook „Kolorowa kontemplacja” – zbiór kolorowanek z fragmentami Psalmów do spokojnej modlitwy i zatrzymania się przy Słowie Bożym. To nie jest zwykła kolorowanka. To prosta forma modlitwy, w której czytasz werset z Psalmu i kontemplujesz go w ciszy, kolorując.

Co znajdziesz w środku?

W ebooku znajduje się 18 kolorowanek kontemplacyjnych z Psalmami, m.in.:

• „Pan jest moim światłem i zbawieniem”

• „Bóg jest dla nas schronieniem i mocą”

• „O Panie, nasz Panie, jak przedziwne Twe imię”

• „Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu”

Każda strona to jeden fragment Psalmu i ornament do pokolorowania. Możesz:

• zatrzymać się przy jednym wersecie,

• czytać go powoli kilka razy,

• pozwolić, aby słowo Boże towarzyszyło Ci w modlitwie.

Dla kogo jest ten ebook?

Ebook może być pomocny:

🖍 w modlitwie osobistej
🖍 na katechezie

🖍 jako spokojna modlitwa na koniec dnia

Jak otrzymać ebook?

Ebook udostępniam za wirtualną kawę na Buycoffee. Jeśli chcesz z niego skorzystać:

1️⃣ postaw kawę tutaj 👉 https://buycoffee.to/justyna.borucka 

2️⃣ po postawieniu kawy napisz do mnie przez Formularz kontaktowy a ja prześlę Ci ebook w wersji pdf. 

Dziękuję za każde wsparcie – dzięki temu mogę przygotowywać kolejne materiały dla katechezy i modlitwy.

Dlaczego „kolorowa kontemplacja”?

Bo czasem najpiękniejsza modlitwa zaczyna się bardzo prosto. Od ciszy. Od jednego zdania z Psalmu. Od chwili, kiedy pozwalamy sercu zwolnić.

Czasem mamy wrażenie, że żeby czytać Biblię dobrze, trzeba przeczytać dużo. Całe rozdziały, długie fragmenty, kolejne księgi. A kiedy nie mamy na to czasu albo nie wszystko rozumiemy, pojawia się zniechęcenie. A przecież bardzo często wystarczy jedno zdanie. Jedno zdanie z Ewangelii. Jedno zdanie z Psalmu. Jedno zdanie, które zatrzyma nas na chwilę. I właśnie to zdanie potrafi zostać z nami na cały dzień.

Słowo na dziś

Wiele osób czyta Biblię w bardzo prosty sposób: otwiera fragment, który przypada na dany dzień – Ewangelię z liturgii albo krótki fragment Pisma – i zatrzymuje się na jednym zdaniu, które szczególnie porusza. Nie chodzi o analizę wszystkiego. Raczej o uważność. Może to być zdanie, które daje pokój. Może takie, które stawia pytanie. Może takie, które przypomina o zaufaniu. To właśnie ono staje się Słowem na dziś.

Jak znaleźć jedno zdanie dla siebie

Nie trzeba skomplikowanych metod. Wystarczy kilka prostych kroków.

1. Przeczytaj krótki fragment - najlepiej kilka wersetów z Ewangelii albo Psalm.

2. Zatrzymaj się - nie czytaj od razu dalej. Sprawdź, które zdanie przyciąga uwagę.

3. Powtórz je w myślach - czasem dobrze przeczytać je jeszcze raz powoli.

4. Zadaj sobie pytanie - Co to zdanie mówi o Bogu? Co mówi o moim życiu?

Słowo, które pracuje w sercu

Czasem dzieje się coś bardzo prostego: dane zdanie zaczyna wracać w ciągu dnia. Przypomina się w drodze do pracy. Wraca w chwili zmęczenia. Pojawia się, kiedy trzeba podjąć decyzję. To znak, że Słowo zaczęło pracować w sercu. Nie zawsze od razu rozumiemy wszystko. Ale pozwalamy, żeby zdanie z Pisma Świętego było z nami.

Tak modlili się święci

Wielu świętych praktykowało właśnie taki sposób czytania Biblii. Zatrzymywali się nad jednym zdaniem i powtarzali je w sercu. Święty Ignacy Loyola mówił, że warto smakować Słowo powoli, jak ktoś, kto próbuje dobrego chleba. Nie chodzi o ilość przeczytanych stron, ale o to, by Słowo dotknęło życia.

Jedno zdanie wystarczy

Może właśnie dlatego Biblia jest księgą, do której wraca się przez całe życie. Nie trzeba za każdym razem czytać dużo. Nie trzeba wszystkiego rozumieć. Czasem wystarczy jedno zdanie. Jedno zdanie, które przypomina: „Nie bój się.” „Ufaj.” „Ja jestem z tobą.” I nagle dzień wygląda trochę inaczej.

Są książki, które się czyta szybko. I są takie, przy których trzeba się zatrzymać. „Prosto z serca” ks. Piotra Pawlukiewicza to właśnie ta druga kategoria. Niewielka objętościowo, ale zostaje w człowieku na długo. To nie jest książka, którą się „połyka”. To książka, którą się czyta… kawałkami. Bo jedno zdanie potrafi zatrzymać na dłużej niż cały rozdział innej książki.

Ks. Pawlukiewicz nie pisze skomplikowanie. Nie buduje trudnych teorii. Nie próbuje nikogo przekonać na siłę.

– że każdy z nas potrzebuje miłości
– że relacje potrafią ranić
– że często uciekamy od prawdy o sobie
– że w sercu człowieka jest więcej niż pokazujemy na zewnątrz

To są rzeczy, które każdy zna. Ale nie każdy potrafi je nazwać.


I chyba to najbardziej porusza — że nie trzeba być idealnym, żeby Go spotkać.

„Prosto z serca” nie daje gotowych rozwiązań. Nie mówi: „zrób tak i będzie dobrze”.

Raczej zatrzymuje i mówi:
spójrz.
posłuchaj.
nie uciekaj od tego, co w Tobie.

To nie jest łatwe. Ale jest prawdziwe.