Pani od religii

Są takie audiobooki, których nie słucha się tylko uszami. One schodzą głębiej — do serca, do sumienia, do tej cichej przestrzeni w człowieku, gdzie najbardziej pragnie się Boga. Taki właśnie wydaje się audiobook „Mistyka chrześcijańska. Wprowadzenie” ks. Krzysztofa Grzywocza. To nie jest pozycja dla ludzi szukających religijnych sensacji. To nie jest opowieść o niezwykłościach, wizjach i nadzwyczajnych przeżyciach. To raczej spokojne, mądre i bardzo prawdziwe zaproszenie do odkrycia, że mistyka chrześcijańska zaczyna się tam, gdzie człowiek naprawdę zgadza się na żywą relację z Bogiem. W opisie tej konferencji podkreślono właśnie tę myśl: u podstaw mistyki leży wiara, że Bóg nie jest daleki ani niedostępny, ale pragnie spotkania z człowiekiem.

Sam audiobook ma formę konferencji ks. Grzywocza. Trwa 2 godziny i 51 minut, został wydany w formacie MP3, a nagranie wiąże się z kursem „MISTYKA”, zarejestrowanym wiosną 2017 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. W opisie zaznaczono też, że publikacja ukazała się później jako audiobook, a premiera tej wersji miała miejsce w 2018 roku.

• czy mistyka jest tylko dla wybranych,
• czy musi łączyć się z nadzwyczajnymi zjawiskami,
• co naprawdę charakteryzuje mistyków,
• co Biblia mówi o mistyce
• i jak człowiek może dojść do głębokiego doświadczenia Boga.

I właśnie tutaj tkwi wielka wartość tego nagrania. W chrześcijaństwie mistyka nie jest ucieczką od życia. Nie jest duchową elitą. Nie polega na budowaniu wrażenia, że ktoś jest „bliżej nieba” niż inni. Prawdziwa mistyka prowadzi do większej prostoty, pokory, ciszy i miłości. Jeśli jest prawdziwa, zawsze zbliża człowieka do Boga i do drugiego człowieka, a nie oddziela go od świata pychą czy religijną wyjątkowością. Ten kierunek jest bardzo bliski całemu nauczaniu ks. Grzywocza, który był cenionym teologiem duchowości, rekolekcjonistą, ojcem duchownym i wykładowcą Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego.

Właśnie dlatego ten audiobook może być tak ważny dziś — w świecie pełnym hałasu, pośpiechu i powierzchowności. Wielu ludzi słysząc słowo „mistyka”, myśli o czymś odległym, trudnym i niedostępnym. Tymczasem z opisu tej konferencji wynika coś odwrotnego: chodzi o spotkanie z Bogiem, który już stoi u drzwi i kołacze. Nie trzeba więc najpierw stać się kimś niezwykłym. Trzeba raczej nauczyć się słuchać, zatrzymać się, przestać bać się ciszy i dać Bogu miejsce w codzienności.

Ks. Krzysztof Grzywocz miał szczególny dar mówienia o sprawach duchowych w sposób głęboki, a jednocześnie bliski człowiekowi. Nie budował dystansu. Nie zamykał wiary w samych definicjach. Potrafił łączyć teologię duchowości z bardzo uważnym spojrzeniem na ludzkie wnętrze. Z dostępnych biogramów wynika, że był prezbiterem diecezji opolskiej, egzorcystą diecezjalnym, wykładowcą teologii duchowości i autorem wielu opracowań poświęconych życiu wewnętrznemu.

Myślę, że „Mistyka chrześcijańska. Wprowadzenie” może być szczególnie cenna dla tych, którzy są zmęczeni religijnością opartą tylko na obowiązku. Dla tych, którzy nie chcą już jedynie „wiedzieć o Bogu”, ale chcą nauczyć się żyć z Bogiem. Dla tych, którzy przeczuwają, że wiara to coś więcej niż praktyki — że jest ona relacją, obecnością, odpowiedzią serca.

Bo może właśnie tym jest prawdziwa mistyka: nie ucieczką od świata, lecz patrzeniem głębiej. Nie szukaniem niezwykłości, lecz odkrywaniem, że Bóg przychodzi cicho. Nie budowaniem duchowego wizerunku, lecz zgodą, by On przemieniał wnętrze.

Ten audiobook może stać się nie tyle „lekturą do zaliczenia”, ile chwilą zatrzymania. Zaproszeniem, by na nowo usłyszeć, że Bóg nie jest daleko. Że pierwszy wychodzi do człowieka. Że mistyka zaczyna się nie od wielkich słów, ale od otwartego serca.

I może właśnie dlatego warto po niego sięgnąć. Nie po to, by dowiedzieć się czegoś niezwykłego. Ale po to, by przypomnieć sobie to, co najważniejsze: że świętość rodzi się z bliskości, a głębia wiary zaczyna się od spotkania.

Czasem trudno się modlić. Brakuje słów, myśli uciekają, a serce jest zmęczone. Właśnie wtedy bardzo pomaga cisza. I jedno zdanie z Psalmu. Dlatego przygotowałam ebook „Kolorowa kontemplacja” – zbiór kolorowanek z fragmentami Psalmów do spokojnej modlitwy i zatrzymania się przy Słowie Bożym. To nie jest zwykła kolorowanka. To prosta forma modlitwy, w której czytasz werset z Psalmu i kontemplujesz go w ciszy, kolorując.

W ebooku znajduje się 18 kolorowanek kontemplacyjnych z Psalmami, m.in.:

• „Pan jest moim światłem i zbawieniem”

• „Bóg jest dla nas schronieniem i mocą”

• „O Panie, nasz Panie, jak przedziwne Twe imię”

• „Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu”

Każda strona to jeden fragment Psalmu i ornament do pokolorowania. Możesz:

• zatrzymać się przy jednym wersecie,

• czytać go powoli kilka razy,

• pozwolić, aby słowo Boże towarzyszyło Ci w modlitwie.

Ebook może być pomocny:

🖍 w modlitwie osobistej
🖍 na katechezie

Ebook udostępniam za wirtualną kawę na Buycoffee. Jeśli chcesz z niego skorzystać:

1️⃣ postaw kawę tutaj 👉 https://buycoffee.to/justyna.borucka 

2️⃣ po postawieniu kawy napisz do mnie przez Formularz kontaktowy a ja prześlę Ci ebook w wersji pdf. 

Dziękuję za każde wsparcie – dzięki temu mogę przygotowywać kolejne materiały dla katechezy i modlitwy.

Bo czasem najpiękniejsza modlitwa zaczyna się bardzo prosto. Od ciszy. Od jednego zdania z Psalmu. Od chwili, kiedy pozwalamy sercu zwolnić.

Czasem mamy wrażenie, że żeby czytać Biblię dobrze, trzeba przeczytać dużo. Całe rozdziały, długie fragmenty, kolejne księgi. A kiedy nie mamy na to czasu albo nie wszystko rozumiemy, pojawia się zniechęcenie. A przecież bardzo często wystarczy jedno zdanie. Jedno zdanie z Ewangelii. Jedno zdanie z Psalmu. Jedno zdanie, które zatrzyma nas na chwilę. I właśnie to zdanie potrafi zostać z nami na cały dzień.

Wiele osób czyta Biblię w bardzo prosty sposób: otwiera fragment, który przypada na dany dzień – Ewangelię z liturgii albo krótki fragment Pisma – i zatrzymuje się na jednym zdaniu, które szczególnie porusza. Nie chodzi o analizę wszystkiego. Raczej o uważność. Może to być zdanie, które daje pokój. Może takie, które stawia pytanie. Może takie, które przypomina o zaufaniu. To właśnie ono staje się Słowem na dziś.

Nie trzeba skomplikowanych metod. Wystarczy kilka prostych kroków.

1. Przeczytaj krótki fragment - najlepiej kilka wersetów z Ewangelii albo Psalm.

2. Zatrzymaj się - nie czytaj od razu dalej. Sprawdź, które zdanie przyciąga uwagę.

3. Powtórz je w myślach - czasem dobrze przeczytać je jeszcze raz powoli.

4. Zadaj sobie pytanie - Co to zdanie mówi o Bogu? Co mówi o moim życiu?

Czasem dzieje się coś bardzo prostego: dane zdanie zaczyna wracać w ciągu dnia. Przypomina się w drodze do pracy. Wraca w chwili zmęczenia. Pojawia się, kiedy trzeba podjąć decyzję. To znak, że Słowo zaczęło pracować w sercu. Nie zawsze od razu rozumiemy wszystko. Ale pozwalamy, żeby zdanie z Pisma Świętego było z nami.

Wielu świętych praktykowało właśnie taki sposób czytania Biblii. Zatrzymywali się nad jednym zdaniem i powtarzali je w sercu. Święty Ignacy Loyola mówił, że warto smakować Słowo powoli, jak ktoś, kto próbuje dobrego chleba. Nie chodzi o ilość przeczytanych stron, ale o to, by Słowo dotknęło życia.

Może właśnie dlatego Biblia jest księgą, do której wraca się przez całe życie. Nie trzeba za każdym razem czytać dużo. Nie trzeba wszystkiego rozumieć. Czasem wystarczy jedno zdanie. Jedno zdanie, które przypomina: „Nie bój się.” „Ufaj.” „Ja jestem z tobą.” I nagle dzień wygląda trochę inaczej.

Są książki, które się czyta szybko. I są takie, przy których trzeba się zatrzymać. „Prosto z serca” ks. Piotra Pawlukiewicza to właśnie ta druga kategoria. Niewielka objętościowo, ale zostaje w człowieku na długo. To nie jest książka, którą się „połyka”. To książka, którą się czyta… kawałkami. Bo jedno zdanie potrafi zatrzymać na dłużej niż cały rozdział innej książki.

Ks. Pawlukiewicz nie pisze skomplikowanie. Nie buduje trudnych teorii. Nie próbuje nikogo przekonać na siłę.

Myślę, że wiele osób ma takie doświadczenie: otwieramy Biblię, czytamy fragment… i po chwili pojawia się myśl: nic z tego nie rozumiem. Tekst wydaje się trudny, odległy, czasem nawet trochę obcy. Zdarza się, że po kilku takich próbach odkładamy Pismo Święte na półkę z przekonaniem, że to książka dla teologów albo ludzi, którzy „znają się na wierze”.

A jednak Kościół od wieków zachęca, żeby do Biblii wracać. Nawet wtedy, gdy nie wszystko jest jasne. Nawet wtedy, gdy rozumiemy tylko jedno zdanie. Dlaczego? Bo Słowo Boże działa także wtedy, gdy nie wszystko pojmujemy.

W Liście do Hebrajczyków czytamy: „Żywe jest słowo Boże i skuteczne” (Hbr 4,12).

To zdanie mówi bardzo dużo o Biblii. Słowo Boże nie jest tylko tekstem, który trzeba zrozumieć jak podręcznik. Ono działa głębiej. Czasem dotyka serca w sposób bardzo prosty – jednym zdaniem, jednym obrazem, jedną myślą.

Może zdarzyć się tak, że przeczytamy cały fragment i niewiele z niego zostanie. A jednak jedno zdanie nagle przyciąga uwagę. Zatrzymuje nas. Wraca w ciągu dnia. I właśnie to zdanie zaczyna żyć w naszym wnętrzu. To już jest działanie Słowa.

Biblia powstawała przez wiele wieków. Zawiera różne gatunki literackie, obrazy, symbole, historie ludzi żyjących w zupełnie innych realiach niż nasze. Nic dziwnego, że niektóre fragmenty wydają się trudne. Ale wiara nie polega na tym, że wszystko rozumiemy od razu. Bardziej przypomina drogę.

Maryja jest tu pięknym przykładem. Ewangelia mówi, że wydarzenia związane z Jezusem „zachowywała i rozważała w swoim sercu” (Łk 2,19). Nie wszystko było dla niej od razu jasne. A jednak trwała przy tym, co Bóg czynił. Tak samo może być z nami. Niektóre fragmenty zrozumiemy dopiero po latach.

Jedną z niezwykłych rzeczy w Biblii jest to, że ten sam fragment potrafi przemówić zupełnie inaczej w różnych momentach życia. Czasem czytamy go obojętnie. Czasem porusza nas bardzo głęboko. A czasem nagle staje się odpowiedzią na pytanie, które nosimy w sercu.

Dlatego warto wracać do Pisma Świętego. Nawet jeśli dziś niewiele z niego rozumiemy. Słowo zapisuje się w pamięci i wraca wtedy, kiedy jest najbardziej potrzebne.

Czytając Pismo Święte łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że trzeba wszystko zrozumieć. Tymczasem Biblia nie jest testem z wiedzy religijnej. Jest przede wszystkim miejscem spotkania z Bogiem.

Czasem to spotkanie polega na tym, że coś nas zachwyca. Czasem na tym, że coś nas zastanawia. A czasem na tym, że po prostu jesteśmy przy Słowie, nawet jeśli jeszcze go nie pojmujemy. Ważna jest wierność. Nawet krótka chwila z Biblią każdego dnia.

Nie trzeba czytać wielu rozdziałów. Czasem wystarczy bardzo mało. Jedno zdanie z Ewangelii. Jeden psalm. Jedna obietnica Boga. Wielu świętych mówiło, że lepiej zatrzymać się nad jednym słowem, które porusza serce, niż przeczytać wiele stron bez zatrzymania. Bo właśnie w tym jednym zdaniu może kryć się coś, co Bóg chce powiedzieć dzisiaj.

Czytanie Biblii przypomina trochę sianie ziarna. Nie zawsze od razu widzimy owoce. Czasem trzeba czasu, ciszy i cierpliwości. Ale ziarno zasiane w sercu zaczyna kiełkować.

Dlatego warto otwierać Pismo Święte nawet wtedy, gdy wydaje się trudne. Nawet wtedy, gdy nie wszystko rozumiemy. Nawet wtedy, gdy zostaje tylko jedno zdanie. Bo to jedno zdanie może stać się światłem na dany dzień. A czasem początkiem drogi, która prowadzi dużo dalej, niż się spodziewamy.

 W życiu łatwo skupić się na tym, co można mieć: na rzeczach, planach, sukcesach. A Psalm 16 przypomina o czymś znacznie ważniejszym:

„Pan częścią dziedzictwa i kielicha mego:

To właśnie Ty mój los zabezpieczasz.” (Ps 16,5)

To bardzo mocne wyznanie. Psalmista mówi wprost: moim największym skarbem jest Bóg. Nie to, co posiadam. Nie to, co inni o mnie myślą. Ale relacja z Nim.

Kiedy człowiek odkrywa tę prawdę, pojawia się pokój. Bo jeśli Bóg jest częścią naszego życia, nie jesteśmy zdani tylko na siebie.

Do tego wersetu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. To zaproszenie do chwili ciszy i zatrzymania. Kolorując, można powtarzać w sercu słowa psalmu i przypominać sobie, co naprawdę daje bezpieczeństwo.

Kolorując, możesz pomodlić się słowami:
Panie, Ty jesteś moim skarbem.
Ty prowadzisz mój los.

Ta kolorowanka może być chwilą modlitwy:
– w domu,
– na katechezie,
– podczas rekolekcji,
– albo wtedy, gdy potrzebujesz wrócić do tego, co najważniejsze.

Bo kiedy Bóg staje się częścią naszego życia, wszystko inne zaczyna układać się we właściwe miejsce.

Pobierz, pokoloruj, zatrzymaj się na chwilę.
Niech ta kolorowa kontemplacja przypomni, że największym darem jest obecność Boga.

Miło mi, że do mnie zaglądasz. Jeśli korzystasz z mojej pracy proszę, pomóż mi dotrzeć do większej ilości czytelników, a przyczynisz się do rozwoju bloga. Każde polubienie, obserwacja, polajkowanie lub komentarz nie pójdzie na marne. Dziękuję :) Panią od religii możesz znaleźć na Fb i Instagramie. Gdybyś chciał/chciała mnie wesprzeć to możesz postawiać mi wirtualną kawę.

Są takie książki, które nie tyle się czyta, ile się przez nie przechodzi. „Wielka Ryba” o. Adama Szustaka jest właśnie jedną z nich. To nie jest religijna lektura do odhaczenia, po której człowiek odkłada książkę na półkę i idzie dalej tak samo. To raczej zaproszenie, żeby zatrzymać się i uczciwie zapytać siebie: czy ja naprawdę wiem, kim jestem, co Bóg we mnie złożył i do czego mnie prowadzi? Książka jest zbudowana wokół historii Sary i Tobiasza, a sam autor prowadzi czytelnika właśnie przez tę biblijną opowieść, łącząc ją z doświadczeniem duszpasterskim, odniesieniami do psychologii i nawet do świata sportu. Nie robi tego po to, żeby było „nowocześnie”, ale po to, żeby pokazać, że Słowo Boże naprawdę dotyka codziennego życia.

Najmocniejsze w tej książce jest dla mnie to, że ona nie kręci się wokół pustych haseł o samorozwoju. To nie jest opowieść w stylu: uwierz w siebie i wszystko się uda. U Szustaka chodzi o coś głębszego. O odkrycie „kształtu własnej duszy”, czyli tego, kim naprawdę jesteś, jakie masz talenty, predyspozycje i dary od Boga, oraz do czego to wszystko może służyć. RTCK w opisie książki pisze wprost, że „Wielka Ryba” zawiera konkretną metodę i ćwiczenie, które mają pomóc nazwać te dary, zobaczyć, w jakich sytuacjach się uruchamiają, i odkryć, jak można je wykorzystać w życiu. To już pokazuje, że nie jest to książka tylko do rozważania, ale też do pracy nad sobą.

I właśnie to bardzo mi się w tej książce podoba. Bo wiara nie jest tylko wzruszeniem, nastrojem albo ładnym cytatem zapisanym w zeszycie. Wiara ma prowadzić do odpowiedzialności. Do tego, żeby nie przespać własnego życia. Żeby nie udawać przez lata, że „kiedyś się ogarnę”, „kiedyś znajdę swoje miejsce”, „kiedyś zrobię coś z tym, co noszę w sercu”. Tytułowa wielka ryba w opisie wydawcy nie jest przypadkowym obrazem. To właśnie ona, schwytana przez Tobiasza na polecenie anioła Rafała, staje się częścią drogi, która prowadzi nie tylko do uzdrowienia ojca i spotkania miłości życia, ale też do odnalezienia własnej duszy. To bardzo mocny obraz. Bo czasem człowiek naprawdę potrzebuje przejść drogę, zmierzyć się z lękiem, wyjść z bezpiecznego miejsca, żeby zobaczyć, kim jest naprawdę.

Ta książka nie głaszcze. Ona raczej delikatnie, ale stanowczo pyta: co robisz z tym, co dostałeś? Czy znasz swoje mocne strony? Czy widzisz, co Bóg w Tobie złożył? Czy żyjesz w zgodzie z tym, do czego zostałeś stworzony, czy tylko próbujesz przetrwać kolejny tydzień? I myślę, że właśnie dlatego „Wielka Ryba” tak trafia do ludzi. Bo wielu z nas nie potrzebuje już kolejnych ogólników. Potrzebuje światła. Potrzebuje nazwać rzeczy po imieniu. Potrzebuje zobaczyć, że życie z Bogiem nie polega tylko na unikaniu grzechu, ale też na odkrywaniu swojego miejsca, swojej drogi i swojej odpowiedzialności. Sam wydawca podkreśla, że książka ma pomóc nie tylko w sferze duchowej, ale też w pracy, relacjach i codziennym życiu, bo odkrycie własnych darów wpływa na to, jak człowiek kocha, pracuje i podejmuje decyzje.

Bardzo cenne jest też to, że „Wielka Ryba” nie zatrzymuje się na poziomie: poznaj siebie, żeby było ci lepiej. Tu chodzi o coś więcej. Odpowiedzialność nie jest tu ciężarem narzuconym z zewnątrz, ale odpowiedzią na to, kim naprawdę jesteś. Jeśli odkrywasz swoją duszę, swoje dary i swoje powołanie, to zaczynasz rozumieć, że nie jesteś na tym świecie przypadkiem. I że szkoda życia na bylejakość. To już nie jest tylko temat religijny. To jest temat bardzo ludzki. Bardzo codzienny. Bardzo prawdziwy.

„Wielka Ryba” wydaje mi się książką dla tych, którzy czują, że w środku mają więcej, niż dziś żyją. Dla tych, którzy może są zmęczeni, trochę pogubieni, może nawet sfrustrowani, bo życie nie wygląda tak, jak miało wyglądać. Dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż religijnych sloganów. I może właśnie dlatego ta książka ma w sobie tyle siły. Bo nie obiecuje łatwej drogi. Ale pokazuje, że warto ją podjąć. Że warto szukać. Że warto wreszcie przestać żyć na pół gwizdka.

To nie jest książka, którą przeczytasz bezpiecznie i bez konsekwencji. Ona może zaboleć. Może coś odkryć. Może Cię zatrzymać przy pytaniach, od których uciekałaś albo uciekałeś od dawna. Ale może właśnie dlatego warto po nią sięgnąć. Bo czasem jedna dobra książka potrafi nie tyle zmienić całe życie, ile pomóc wreszcie wejść na drogę, która naprawdę jest twoja.

Psalm 13 zaczyna się od pytania pełnego bólu: „Dokądże, Panie?” To modlitwa człowieka zmęczonego, zagubionego, czekającego na odpowiedź. A jednak kończy się zupełnie inaczej. Pojawiają się słowa nadziei:

„Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu;
niech się cieszy me serce
z Twojej pomocy.” (Ps 13,6)

To piękny moment w modlitwie. Chwila, kiedy człowiek – mimo trudności – wybiera zaufanie. Nie dlatego, że wszystko już się ułożyło. Ale dlatego, że wierzy w Boże miłosierdzie.

Do tego fragmentu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. Może być prostą modlitwą w ciszy. Czasem łatwiej zaufać, gdy zwolnimy, skupimy się na jednym zdaniu i pozwolimy mu wybrzmieć w sercu.

Kolorując, możesz powtarzać:
Panie, ufam Twojemu miłosierdziu.
Niech moje serce cieszy się Twoją pomocą.

Ta kolorowanka może pomóc w chwili modlitwy:
– w domu,
– na katechezie,
– podczas rekolekcji,
– gdy serce potrzebuje pokoju.

Bo zaufanie Bogu nie zawsze zaczyna się od pewności.
Czasem zaczyna się od cichego: „Panie, chcę Ci zaufać.”

Pobierz, pokoloruj, zatrzymaj się.
Niech ta chwila stanie się modlitwą serca.

Są książki, które czytamy od pierwszej do ostatniej strony. Odkładamy je na półkę i wiemy, że historia się skończyła. Z Biblią jest inaczej. Można ją czytać latami i wciąż mieć wrażenie, że dopiero zaczynamy. Te same fragmenty wracają, a jednak brzmią inaczej niż kiedyś. To, co kiedyś było niezrozumiałe, nagle staje się bardzo osobiste. Czasem jedno zdanie zostaje z nami na cały dzień, a czasem na wiele lat. Dlaczego tak się dzieje? Bo Biblia nie jest tylko tekstem do przeczytania. Jest miejscem spotkania.

W Liście do Hebrajczyków czytamy:

„Żywe jest słowo Boże i skuteczne” (Hbr 4,12).

Te słowa bardzo dobrze oddają doświadczenie wielu ludzi wierzących. Kiedy czytamy Pismo Święte, nie spotykamy tylko historii sprzed tysięcy lat. Spotykamy Boga, który mówi także dziś. Dlatego Biblia bywa tak zaskakująca. Ten sam fragment może przemówić inaczej w różnych momentach życia. Gdy przeżywamy radość, czytamy go inaczej niż wtedy, gdy przechodzimy przez trudności. Słowo Boże ma tę niezwykłą właściwość, że dotyka naszego życia tu i teraz.

Czasem mamy wrażenie, że czytanie Biblii powinno wyglądać jak czytanie zwykłej książki. Rozdział po rozdziale, coraz dalej i szybciej. Tymczasem bardzo często wystarczy jedno zdanie. Jedno zdanie, które zatrzyma. Jedno zdanie, które daje światło. Jedno zdanie, które prowadzi przez trudniejszy dzień. Wiele osób doświadcza tego bardzo prosto: czytają krótki fragment Ewangelii, zatrzymują się na jednym zdaniu i pozwalają mu pracować w sercu. To nie jest strata czasu. To właśnie początek rozmowy z Bogiem.

Kiedy Jezus spotyka uczniów idących do Emaus, tłumaczy im Pisma. Później mówią między sobą:

„Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24,32).

To zdanie bardzo dobrze opisuje moment, kiedy Słowo naprawdę zaczyna nas dotykać. Nie zawsze jest to spektakularne doświadczenie. Czasem jest bardzo ciche. Nagle rozumiemy coś głębiej. Nagle widzimy swoją sytuację w innym świetle. Nagle czujemy pokój. Tak działa spotkanie.

W duchowości Kościoła czytanie Pisma Świętego nigdy nie było tylko ćwiczeniem intelektualnym. Od wieków mnisi i święci mówili o tym, że Biblia jest przestrzenią modlitwy. Dlatego powstała praktyka lectio divina – modlitewnego czytania Słowa.

Najpierw czytamy fragment. Potem zatrzymujemy się nad tym, co nas porusza. Następnie odpowiadamy modlitwą. I na końcu zostajemy chwilę w ciszy. W ten sposób czytanie staje się dialogiem.

Może dlatego tak wiele osób wraca do Biblii przez całe życie. Nie dlatego, że już wszystko w niej rozumieją. Raczej dlatego, że wiedzą, gdzie można spotkać Boga. Czasem to spotkanie jest pełne światła. Czasem przychodzi w ciszy. Czasem jest pytaniem, które jeszcze nie ma odpowiedzi. Ale zawsze jest zaproszeniem. Bo Biblia nie jest tylko książką, którą się kończy. Jest drogą, którą się idzie. I może właśnie dlatego warto wracać do niej codziennie, nawet na chwilę. Nawet do jednego zdania. Bo nigdy nie wiemy, kiedy to jedno zdanie stanie się dla nas słowem na dziś. 

Są takie książki, które czyta się spokojnie, jak kolejną religijną lekturę. I są takie, które zatrzymują człowieka na chwilę. „Krzyżowa droga do zwycięstwa” należy właśnie do tych drugich. Bo Droga Krzyżowa nie jest tylko nabożeństwem odprawianym w Wielkim Poście. W pewnym sensie to historia każdego z nas. Każdy ma swoje momenty ciężaru, swoje upadki, swoje chwile zwątpienia. Każdy niesie coś, co czasem wydaje się zbyt trudne. Ta książka pomaga spojrzeć na te doświadczenia inaczej.

Najpiękniejsze w tych rozważaniach jest to, że nie zatrzymują się na cierpieniu. Krzyż w chrześcijaństwie nigdy nie jest ostatnim słowem. Krzyż prowadzi dalej. Prowadzi do zwycięstwa, które często wygląda zupełnie inaczej, niż się spodziewamy. Czasem zwycięstwem jest to, że człowiek się nie poddaje. Czasem to, że potrafi przebaczyć. Czasem to, że mimo trudności wciąż ufa Bogu.

„Krzyżowa droga do zwycięstwa” nie daje łatwych odpowiedzi. Ale przypomina jedną bardzo ważną rzecz: Bóg nie obiecał, że życie będzie lekkie. Obiecał natomiast, że nigdy nie będziemy iść tą drogą sami. I może właśnie dlatego warto do takich rozważań wracać. Bo pomagają zobaczyć, że nawet w trudnych momentach życia krzyż nie jest końcem drogi. Za nim zawsze jest światło.

Są chwile, kiedy człowiek ma wrażenie, że zło ma przewagę. Że dobro jest ciche, słabe, niewidoczne. Właśnie w takim momencie w Psalmie pojawiają się słowa Boga:

„Teraz powstanę
i dam zbawienie temu,
który go pożąda.” (Ps 12,6)

To jedno z tych zdań, które przywracają nadzieję. Bóg widzi ludzką krzywdę, słyszy wołanie serca i mówi: „powstanę”. To obietnica działania, obietnica ratunku, obietnica, że dobro nie jest pozostawione samo sobie.

Do tego wersetu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. Czasem trudno się modlić długimi słowami. Wtedy pomaga cisza, skupienie i prosta czynność – kolorowanie.

Kolorując, możesz powtarzać w sercu:
Panie, wierzę, że przychodzisz z pomocą.
Panie, powstań w moim życiu.

Ta kolorowanka może być chwilą zatrzymania:
– w modlitwie osobistej,
– na katechezie,
– podczas rekolekcji lub adoracji,
– kiedy potrzebujesz przypomnieć sobie, że Bóg naprawdę działa.

Bo kiedy człowiek już nie ma siły, Bóg potrafi powiedzieć: „teraz powstanę”.

Pobierz, pokoloruj i pozwól, by nadzieja wróciła do serca.

Miło mi, że do mnie zaglądasz. Jeśli korzystasz z mojej pracy proszę, pomóż mi dotrzeć do większej ilości czytelników, a przyczynisz się do rozwoju bloga. Każde polubienie, obserwacja, polajkowanie lub komentarz nie pójdzie na marne. Dziękuję :) Panią od religii możesz znaleźć na Fb i Instagramie. Gdybyś chciał/chciała mnie wesprzeć to możesz postawiać mi wirtualną kawę.

Z okazji dzisiejszego Dnia Mężczyzn chcę zatrzymać się na chwilę przy pięciu biblijnych mężczyznach, którzy są mi szczególnie bliscy. Na Pani od religii nie mogło dziś zabraknąć takiego wpisu. Nie o sile pokazanej na zewnątrz. Nie o męskości zbudowanej na twardości i dumie. Raczej o mężczyznach, którzy uczą odpowiedzialności, pokory, odwagi, nawrócenia i wiary, która dojrzewa nieraz przez łzy, upadki i pytania. Wybrałam dziś: Mojżesza, króla Dawida, św. Józefa, św. Piotra i św. Tomasza. Każdy z nich jest inny. I może właśnie dlatego każdy pokazuje inny odcień męskiej drogi z Bogiem.

Mojżesz nie jest bohaterem bez lęku. Kiedy Bóg go powołuje, on nie odpowiada pewnością siebie. Ma obawy, wątpliwości, poczucie własnej małości. A jednak właśnie jemu Bóg powierza prowadzenie ludu. Księgi Powtórzonego Prawa pokazują Mojżesza jako tego, który nie tylko wyprowadza Izraela, ale też nieustannie przypomina: wybierz Boga, kochaj Go i bądź Mu wierny.

Mojżesz uczy mnie, że dojrzały mężczyzna nie musi być człowiekiem bez słabości. Ma być człowiekiem, który bierze odpowiedzialność, nawet jeśli drży. Nie prowadzi ludzi do siebie, tylko do Boga. Nie buduje własnej chwały, tylko uczy posłuszeństwa Panu.

W Dzień Mężczyzn Mojżesz przypomina, że prawdziwa siła nie polega na dominowaniu, ale na dźwiganiu tego, co zostało powierzone. Mężczyzna może być wzorem wtedy, gdy umie stanąć między Bogiem a tymi, za których odpowiada, i powiedzieć swoim życiem: chodźmy za Panem.

Dawid jest postacią niezwykłą, bo Biblia nie wygładza jego historii. Widzimy w nim odwagę, zaufanie, talent przywódcy, ale też grzech, pychę i dramatyczne konsekwencje złych wyborów. A jednak to właśnie on pozostaje człowiekiem, który wraca do Boga z sercem skruszonym. Ta droga powrotu czyni go tak bliskim.

Dawid uczy, że mężczyzna nie staje się wzorem dlatego, że nigdy nie upadł. Staje się nim wtedy, gdy umie uznać prawdę o sobie, nie usprawiedliwia zła i wraca do Boga. W duchowości katolickiej to bardzo ważne: świętość nie rodzi się z perfekcji, ale z nawrócenia.

Dla mnie Dawid jest przypomnieniem, że mężczyzna może być silny i jednocześnie modlący się. Może walczyć i jednocześnie płakać przed Bogiem. Może zawalić i jednocześnie pozwolić się podnieść. To dobry patron dla tych, którzy potrzebują dziś nie tyle pochwały, ile odwagi do rachunku sumienia i powrotu.

Św. Józef jest jednym z najpiękniejszych wzorów męskości w całym Piśmie. Ewangelie mówią o nim niewiele, ale właśnie w tym milczeniu jest ogromna siła. Papież Franciszek w Patris corde przypomina, że Józef kochał „ojcowskim sercem”, był człowiekiem ukrytym, posłusznym, gotowym przyjąć odpowiedzialność za Maryję i Jezusa, i odegrał niezastąpioną rolę w historii zbawienia.

Józef uczy, że mężczyzna nie musi być głośny, żeby być mocny. Nie musi wszystkiego kontrolować, żeby naprawdę chronić. Jego siłą jest wierność w codzienności, praca, obecność, czuwanie, posłuszeństwo Bogu wtedy, gdy nie wszystko rozumie.

Bardzo lubię myśleć o św. Józefie jako o patronie mężczyzn, którzy nie szukają poklasku, ale chcą po prostu dobrze kochać tych, którzy zostali im dani. W świecie pełnym hałasu św. Józef pokazuje, że świętość może mieć twarz człowieka cichego, uczciwego i wiernego do końca.

Piotr jest impulsywny, szczery, pierwszy do deklaracji i pierwszy do upadku. Papież Benedykt XVI zwracał uwagę, że Piotr szedł za Jezusem z entuzjazmem, ale doświadczył też własnej słabości i lęku; szkoła wiary nie była dla niego triumfalnym marszem, lecz drogą naznaczoną próbą i wiernością.

To właśnie dlatego Piotr tak wiele mówi o mężczyznach. Bo pokazuje, że można kochać Jezusa i jednocześnie się przestraszyć. Można obiecywać wiele i nie udźwignąć własnych słów. Ale na tym historia się nie kończy. Po zmartwychwstaniu Chrystus wraca do Piotra i powierza mu misję pasterza.

Piotr uczy, że mężczyzna może stać się wzorem nie dlatego, że nigdy nie zdradził swoich ideałów, ale dlatego, że po upadku pozwolił się odbudować łasce. To ważne dla ojców, mężów, synów, kapłanów, dla każdego mężczyzny: Bóg nie przekreśla człowieka po jednej nocy słabości. On pyta jeszcze raz: „czy Mnie miłujesz?” i daje nowy początek.

Tomasz bywa kojarzony tylko z niedowiarstwem. A przecież jego historia jest dużo głębsza. Benedykt XVI przypominał, że Tomasz nie zatrzymał się na wątpliwości, ale doszedł do jednego z najmocniejszych wyznań wiary w Ewangelii: „Pan mój i Bóg mój”. Jezus odpowiada mu słowami, które Kościół powtarza do dziś: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.

Lubię Tomasza, bo pokazuje, że pytania nie muszą oddalać od Boga. Mogą stać się drogą dojrzewania wiary, jeśli człowiek nie zamknie się w sobie, tylko przyniesie swój niepokój do Chrystusa. Św. Jan Paweł II mówił wręcz, że jest w Tomaszu coś z każdego człowieka.

W Dzień Mężczyzn Tomasz przypomina, że mężczyzna nie musi udawać, że wszystko wie i wszystko rozumie. Może pytać. Może szukać. Może zmagać się z ciemnością. Ważne, żeby nie uciekł od Jezusa. Tomasz uczy odwagi szczerości i tego, że wiara nie jest teatrem mocnych min, ale spotkaniem z żywym Panem.

Mojżesz uczy odpowiedzialności.
Dawid uczy skruchy i serca zwróconego ku Bogu.
Józef uczy cichej wierności.
Piotr uczy, że po upadku można wrócić.
Tomasz uczy, że pytania nie przekreślają wiary.

I może właśnie tego dziś najbardziej potrzeba. Nie ideału mężczyzny bez pęknięć. Ale mężczyzny, który umie stanąć przed Bogiem w prawdzie. Który potrafi chronić, służyć, modlić się, wracać i ufać. Tak rozumiana męskość nie jest przeciw komuś. Jest darem dla innych.

W Dzień Mężczyzn modlę się szczególnie za mężczyzn: o siłę, która będzie czuła; o odwagę, która będzie pokorna; o wiarę, która nie będzie udawana; i o serce, które naprawdę będzie należało do Boga.

W Dzień Kobiet nie może zabraknąć na Pani od religii wpisu o kobietach, które są dla mnie ważne w Piśmie Świętym. Nie idealnych bohaterkach z obrazków, ale prawdziwych kobietach: odważnych, poranionych, wiernych, czasem zagubionych. Takich, które spotkały Boga w bardzo różnych momentach swojego życia. Kiedy czytam ich historie, widzę nie tylko biblijne postaci. Widzę pytania, które są także moje. Widzę drogę wiary, która nie zawsze jest prosta. Dziś zatrzymuję się przy pięciu kobietach: Maryi, Rut, Esterze, Marii Magdalenie i Samarytance.