Pani od religii

Myślę, że wiele osób ma takie doświadczenie: otwieramy Biblię, czytamy fragment… i po chwili pojawia się myśl: nic z tego nie rozumiem. Tekst wydaje się trudny, odległy, czasem nawet trochę obcy. Zdarza się, że po kilku takich próbach odkładamy Pismo Święte na półkę z przekonaniem, że to książka dla teologów albo ludzi, którzy „znają się na wierze”.

A jednak Kościół od wieków zachęca, żeby do Biblii wracać. Nawet wtedy, gdy nie wszystko jest jasne. Nawet wtedy, gdy rozumiemy tylko jedno zdanie. Dlaczego? Bo Słowo Boże działa także wtedy, gdy nie wszystko pojmujemy.

W Liście do Hebrajczyków czytamy: „Żywe jest słowo Boże i skuteczne” (Hbr 4,12).

To zdanie mówi bardzo dużo o Biblii. Słowo Boże nie jest tylko tekstem, który trzeba zrozumieć jak podręcznik. Ono działa głębiej. Czasem dotyka serca w sposób bardzo prosty – jednym zdaniem, jednym obrazem, jedną myślą.

Może zdarzyć się tak, że przeczytamy cały fragment i niewiele z niego zostanie. A jednak jedno zdanie nagle przyciąga uwagę. Zatrzymuje nas. Wraca w ciągu dnia. I właśnie to zdanie zaczyna żyć w naszym wnętrzu. To już jest działanie Słowa.

Biblia powstawała przez wiele wieków. Zawiera różne gatunki literackie, obrazy, symbole, historie ludzi żyjących w zupełnie innych realiach niż nasze. Nic dziwnego, że niektóre fragmenty wydają się trudne. Ale wiara nie polega na tym, że wszystko rozumiemy od razu. Bardziej przypomina drogę.

Maryja jest tu pięknym przykładem. Ewangelia mówi, że wydarzenia związane z Jezusem „zachowywała i rozważała w swoim sercu” (Łk 2,19). Nie wszystko było dla niej od razu jasne. A jednak trwała przy tym, co Bóg czynił. Tak samo może być z nami. Niektóre fragmenty zrozumiemy dopiero po latach.

Jedną z niezwykłych rzeczy w Biblii jest to, że ten sam fragment potrafi przemówić zupełnie inaczej w różnych momentach życia. Czasem czytamy go obojętnie. Czasem porusza nas bardzo głęboko. A czasem nagle staje się odpowiedzią na pytanie, które nosimy w sercu.

Dlatego warto wracać do Pisma Świętego. Nawet jeśli dziś niewiele z niego rozumiemy. Słowo zapisuje się w pamięci i wraca wtedy, kiedy jest najbardziej potrzebne.

Czytając Pismo Święte łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że trzeba wszystko zrozumieć. Tymczasem Biblia nie jest testem z wiedzy religijnej. Jest przede wszystkim miejscem spotkania z Bogiem.

Czasem to spotkanie polega na tym, że coś nas zachwyca. Czasem na tym, że coś nas zastanawia. A czasem na tym, że po prostu jesteśmy przy Słowie, nawet jeśli jeszcze go nie pojmujemy. Ważna jest wierność. Nawet krótka chwila z Biblią każdego dnia.

Nie trzeba czytać wielu rozdziałów. Czasem wystarczy bardzo mało. Jedno zdanie z Ewangelii. Jeden psalm. Jedna obietnica Boga. Wielu świętych mówiło, że lepiej zatrzymać się nad jednym słowem, które porusza serce, niż przeczytać wiele stron bez zatrzymania. Bo właśnie w tym jednym zdaniu może kryć się coś, co Bóg chce powiedzieć dzisiaj.

Czytanie Biblii przypomina trochę sianie ziarna. Nie zawsze od razu widzimy owoce. Czasem trzeba czasu, ciszy i cierpliwości. Ale ziarno zasiane w sercu zaczyna kiełkować.

Dlatego warto otwierać Pismo Święte nawet wtedy, gdy wydaje się trudne. Nawet wtedy, gdy nie wszystko rozumiemy. Nawet wtedy, gdy zostaje tylko jedno zdanie. Bo to jedno zdanie może stać się światłem na dany dzień. A czasem początkiem drogi, która prowadzi dużo dalej, niż się spodziewamy.

 W życiu łatwo skupić się na tym, co można mieć: na rzeczach, planach, sukcesach. A Psalm 16 przypomina o czymś znacznie ważniejszym:

„Pan częścią dziedzictwa i kielicha mego:

To właśnie Ty mój los zabezpieczasz.” (Ps 16,5)

To bardzo mocne wyznanie. Psalmista mówi wprost: moim największym skarbem jest Bóg. Nie to, co posiadam. Nie to, co inni o mnie myślą. Ale relacja z Nim.

Kiedy człowiek odkrywa tę prawdę, pojawia się pokój. Bo jeśli Bóg jest częścią naszego życia, nie jesteśmy zdani tylko na siebie.

Do tego wersetu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. To zaproszenie do chwili ciszy i zatrzymania. Kolorując, można powtarzać w sercu słowa psalmu i przypominać sobie, co naprawdę daje bezpieczeństwo.

Kolorując, możesz pomodlić się słowami:
Panie, Ty jesteś moim skarbem.
Ty prowadzisz mój los.

Ta kolorowanka może być chwilą modlitwy:
– w domu,
– na katechezie,
– podczas rekolekcji,
– albo wtedy, gdy potrzebujesz wrócić do tego, co najważniejsze.

Bo kiedy Bóg staje się częścią naszego życia, wszystko inne zaczyna układać się we właściwe miejsce.

Pobierz, pokoloruj, zatrzymaj się na chwilę.
Niech ta kolorowa kontemplacja przypomni, że największym darem jest obecność Boga.

Miło mi, że do mnie zaglądasz. Jeśli korzystasz z mojej pracy proszę, pomóż mi dotrzeć do większej ilości czytelników, a przyczynisz się do rozwoju bloga. Każde polubienie, obserwacja, polajkowanie lub komentarz nie pójdzie na marne. Dziękuję :) Panią od religii możesz znaleźć na Fb i Instagramie. Gdybyś chciał/chciała mnie wesprzeć to możesz postawiać mi wirtualną kawę.

Są takie książki, które nie tyle się czyta, ile się przez nie przechodzi. „Wielka Ryba” o. Adama Szustaka jest właśnie jedną z nich. To nie jest religijna lektura do odhaczenia, po której człowiek odkłada książkę na półkę i idzie dalej tak samo. To raczej zaproszenie, żeby zatrzymać się i uczciwie zapytać siebie: czy ja naprawdę wiem, kim jestem, co Bóg we mnie złożył i do czego mnie prowadzi? Książka jest zbudowana wokół historii Sary i Tobiasza, a sam autor prowadzi czytelnika właśnie przez tę biblijną opowieść, łącząc ją z doświadczeniem duszpasterskim, odniesieniami do psychologii i nawet do świata sportu. Nie robi tego po to, żeby było „nowocześnie”, ale po to, żeby pokazać, że Słowo Boże naprawdę dotyka codziennego życia.

Najmocniejsze w tej książce jest dla mnie to, że ona nie kręci się wokół pustych haseł o samorozwoju. To nie jest opowieść w stylu: uwierz w siebie i wszystko się uda. U Szustaka chodzi o coś głębszego. O odkrycie „kształtu własnej duszy”, czyli tego, kim naprawdę jesteś, jakie masz talenty, predyspozycje i dary od Boga, oraz do czego to wszystko może służyć. RTCK w opisie książki pisze wprost, że „Wielka Ryba” zawiera konkretną metodę i ćwiczenie, które mają pomóc nazwać te dary, zobaczyć, w jakich sytuacjach się uruchamiają, i odkryć, jak można je wykorzystać w życiu. To już pokazuje, że nie jest to książka tylko do rozważania, ale też do pracy nad sobą.

I właśnie to bardzo mi się w tej książce podoba. Bo wiara nie jest tylko wzruszeniem, nastrojem albo ładnym cytatem zapisanym w zeszycie. Wiara ma prowadzić do odpowiedzialności. Do tego, żeby nie przespać własnego życia. Żeby nie udawać przez lata, że „kiedyś się ogarnę”, „kiedyś znajdę swoje miejsce”, „kiedyś zrobię coś z tym, co noszę w sercu”. Tytułowa wielka ryba w opisie wydawcy nie jest przypadkowym obrazem. To właśnie ona, schwytana przez Tobiasza na polecenie anioła Rafała, staje się częścią drogi, która prowadzi nie tylko do uzdrowienia ojca i spotkania miłości życia, ale też do odnalezienia własnej duszy. To bardzo mocny obraz. Bo czasem człowiek naprawdę potrzebuje przejść drogę, zmierzyć się z lękiem, wyjść z bezpiecznego miejsca, żeby zobaczyć, kim jest naprawdę.

Ta książka nie głaszcze. Ona raczej delikatnie, ale stanowczo pyta: co robisz z tym, co dostałeś? Czy znasz swoje mocne strony? Czy widzisz, co Bóg w Tobie złożył? Czy żyjesz w zgodzie z tym, do czego zostałeś stworzony, czy tylko próbujesz przetrwać kolejny tydzień? I myślę, że właśnie dlatego „Wielka Ryba” tak trafia do ludzi. Bo wielu z nas nie potrzebuje już kolejnych ogólników. Potrzebuje światła. Potrzebuje nazwać rzeczy po imieniu. Potrzebuje zobaczyć, że życie z Bogiem nie polega tylko na unikaniu grzechu, ale też na odkrywaniu swojego miejsca, swojej drogi i swojej odpowiedzialności. Sam wydawca podkreśla, że książka ma pomóc nie tylko w sferze duchowej, ale też w pracy, relacjach i codziennym życiu, bo odkrycie własnych darów wpływa na to, jak człowiek kocha, pracuje i podejmuje decyzje.

Bardzo cenne jest też to, że „Wielka Ryba” nie zatrzymuje się na poziomie: poznaj siebie, żeby było ci lepiej. Tu chodzi o coś więcej. Odpowiedzialność nie jest tu ciężarem narzuconym z zewnątrz, ale odpowiedzią na to, kim naprawdę jesteś. Jeśli odkrywasz swoją duszę, swoje dary i swoje powołanie, to zaczynasz rozumieć, że nie jesteś na tym świecie przypadkiem. I że szkoda życia na bylejakość. To już nie jest tylko temat religijny. To jest temat bardzo ludzki. Bardzo codzienny. Bardzo prawdziwy.

„Wielka Ryba” wydaje mi się książką dla tych, którzy czują, że w środku mają więcej, niż dziś żyją. Dla tych, którzy może są zmęczeni, trochę pogubieni, może nawet sfrustrowani, bo życie nie wygląda tak, jak miało wyglądać. Dla tych, którzy chcą czegoś więcej niż religijnych sloganów. I może właśnie dlatego ta książka ma w sobie tyle siły. Bo nie obiecuje łatwej drogi. Ale pokazuje, że warto ją podjąć. Że warto szukać. Że warto wreszcie przestać żyć na pół gwizdka.

To nie jest książka, którą przeczytasz bezpiecznie i bez konsekwencji. Ona może zaboleć. Może coś odkryć. Może Cię zatrzymać przy pytaniach, od których uciekałaś albo uciekałeś od dawna. Ale może właśnie dlatego warto po nią sięgnąć. Bo czasem jedna dobra książka potrafi nie tyle zmienić całe życie, ile pomóc wreszcie wejść na drogę, która naprawdę jest twoja.

Psalm 13 zaczyna się od pytania pełnego bólu: „Dokądże, Panie?” To modlitwa człowieka zmęczonego, zagubionego, czekającego na odpowiedź. A jednak kończy się zupełnie inaczej. Pojawiają się słowa nadziei:

„Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu;
niech się cieszy me serce
z Twojej pomocy.” (Ps 13,6)

To piękny moment w modlitwie. Chwila, kiedy człowiek – mimo trudności – wybiera zaufanie. Nie dlatego, że wszystko już się ułożyło. Ale dlatego, że wierzy w Boże miłosierdzie.

Do tego fragmentu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. Może być prostą modlitwą w ciszy. Czasem łatwiej zaufać, gdy zwolnimy, skupimy się na jednym zdaniu i pozwolimy mu wybrzmieć w sercu.

Kolorując, możesz powtarzać:
Panie, ufam Twojemu miłosierdziu.
Niech moje serce cieszy się Twoją pomocą.

Ta kolorowanka może pomóc w chwili modlitwy:
– w domu,
– na katechezie,
– podczas rekolekcji,
– gdy serce potrzebuje pokoju.

Bo zaufanie Bogu nie zawsze zaczyna się od pewności.
Czasem zaczyna się od cichego: „Panie, chcę Ci zaufać.”

Pobierz, pokoloruj, zatrzymaj się.
Niech ta chwila stanie się modlitwą serca.

Są książki, które czytamy od pierwszej do ostatniej strony. Odkładamy je na półkę i wiemy, że historia się skończyła. Z Biblią jest inaczej. Można ją czytać latami i wciąż mieć wrażenie, że dopiero zaczynamy. Te same fragmenty wracają, a jednak brzmią inaczej niż kiedyś. To, co kiedyś było niezrozumiałe, nagle staje się bardzo osobiste. Czasem jedno zdanie zostaje z nami na cały dzień, a czasem na wiele lat. Dlaczego tak się dzieje? Bo Biblia nie jest tylko tekstem do przeczytania. Jest miejscem spotkania.

W Liście do Hebrajczyków czytamy:

„Żywe jest słowo Boże i skuteczne” (Hbr 4,12).

Te słowa bardzo dobrze oddają doświadczenie wielu ludzi wierzących. Kiedy czytamy Pismo Święte, nie spotykamy tylko historii sprzed tysięcy lat. Spotykamy Boga, który mówi także dziś. Dlatego Biblia bywa tak zaskakująca. Ten sam fragment może przemówić inaczej w różnych momentach życia. Gdy przeżywamy radość, czytamy go inaczej niż wtedy, gdy przechodzimy przez trudności. Słowo Boże ma tę niezwykłą właściwość, że dotyka naszego życia tu i teraz.

Czasem mamy wrażenie, że czytanie Biblii powinno wyglądać jak czytanie zwykłej książki. Rozdział po rozdziale, coraz dalej i szybciej. Tymczasem bardzo często wystarczy jedno zdanie. Jedno zdanie, które zatrzyma. Jedno zdanie, które daje światło. Jedno zdanie, które prowadzi przez trudniejszy dzień. Wiele osób doświadcza tego bardzo prosto: czytają krótki fragment Ewangelii, zatrzymują się na jednym zdaniu i pozwalają mu pracować w sercu. To nie jest strata czasu. To właśnie początek rozmowy z Bogiem.

Kiedy Jezus spotyka uczniów idących do Emaus, tłumaczy im Pisma. Później mówią między sobą:

„Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24,32).

To zdanie bardzo dobrze opisuje moment, kiedy Słowo naprawdę zaczyna nas dotykać. Nie zawsze jest to spektakularne doświadczenie. Czasem jest bardzo ciche. Nagle rozumiemy coś głębiej. Nagle widzimy swoją sytuację w innym świetle. Nagle czujemy pokój. Tak działa spotkanie.

W duchowości Kościoła czytanie Pisma Świętego nigdy nie było tylko ćwiczeniem intelektualnym. Od wieków mnisi i święci mówili o tym, że Biblia jest przestrzenią modlitwy. Dlatego powstała praktyka lectio divina – modlitewnego czytania Słowa.

Najpierw czytamy fragment. Potem zatrzymujemy się nad tym, co nas porusza. Następnie odpowiadamy modlitwą. I na końcu zostajemy chwilę w ciszy. W ten sposób czytanie staje się dialogiem.

Może dlatego tak wiele osób wraca do Biblii przez całe życie. Nie dlatego, że już wszystko w niej rozumieją. Raczej dlatego, że wiedzą, gdzie można spotkać Boga. Czasem to spotkanie jest pełne światła. Czasem przychodzi w ciszy. Czasem jest pytaniem, które jeszcze nie ma odpowiedzi. Ale zawsze jest zaproszeniem. Bo Biblia nie jest tylko książką, którą się kończy. Jest drogą, którą się idzie. I może właśnie dlatego warto wracać do niej codziennie, nawet na chwilę. Nawet do jednego zdania. Bo nigdy nie wiemy, kiedy to jedno zdanie stanie się dla nas słowem na dziś. 

Są takie książki, które czyta się spokojnie, jak kolejną religijną lekturę. I są takie, które zatrzymują człowieka na chwilę. „Krzyżowa droga do zwycięstwa” należy właśnie do tych drugich. Bo Droga Krzyżowa nie jest tylko nabożeństwem odprawianym w Wielkim Poście. W pewnym sensie to historia każdego z nas. Każdy ma swoje momenty ciężaru, swoje upadki, swoje chwile zwątpienia. Każdy niesie coś, co czasem wydaje się zbyt trudne. Ta książka pomaga spojrzeć na te doświadczenia inaczej.

Najpiękniejsze w tych rozważaniach jest to, że nie zatrzymują się na cierpieniu. Krzyż w chrześcijaństwie nigdy nie jest ostatnim słowem. Krzyż prowadzi dalej. Prowadzi do zwycięstwa, które często wygląda zupełnie inaczej, niż się spodziewamy. Czasem zwycięstwem jest to, że człowiek się nie poddaje. Czasem to, że potrafi przebaczyć. Czasem to, że mimo trudności wciąż ufa Bogu.

„Krzyżowa droga do zwycięstwa” nie daje łatwych odpowiedzi. Ale przypomina jedną bardzo ważną rzecz: Bóg nie obiecał, że życie będzie lekkie. Obiecał natomiast, że nigdy nie będziemy iść tą drogą sami. I może właśnie dlatego warto do takich rozważań wracać. Bo pomagają zobaczyć, że nawet w trudnych momentach życia krzyż nie jest końcem drogi. Za nim zawsze jest światło.

Są chwile, kiedy człowiek ma wrażenie, że zło ma przewagę. Że dobro jest ciche, słabe, niewidoczne. Właśnie w takim momencie w Psalmie pojawiają się słowa Boga:

„Teraz powstanę
i dam zbawienie temu,
który go pożąda.” (Ps 12,6)

To jedno z tych zdań, które przywracają nadzieję. Bóg widzi ludzką krzywdę, słyszy wołanie serca i mówi: „powstanę”. To obietnica działania, obietnica ratunku, obietnica, że dobro nie jest pozostawione samo sobie.

Do tego wersetu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. Czasem trudno się modlić długimi słowami. Wtedy pomaga cisza, skupienie i prosta czynność – kolorowanie.

Kolorując, możesz powtarzać w sercu:
Panie, wierzę, że przychodzisz z pomocą.
Panie, powstań w moim życiu.

Ta kolorowanka może być chwilą zatrzymania:
– w modlitwie osobistej,
– na katechezie,
– podczas rekolekcji lub adoracji,
– kiedy potrzebujesz przypomnieć sobie, że Bóg naprawdę działa.

Bo kiedy człowiek już nie ma siły, Bóg potrafi powiedzieć: „teraz powstanę”.

Pobierz, pokoloruj i pozwól, by nadzieja wróciła do serca.

Miło mi, że do mnie zaglądasz. Jeśli korzystasz z mojej pracy proszę, pomóż mi dotrzeć do większej ilości czytelników, a przyczynisz się do rozwoju bloga. Każde polubienie, obserwacja, polajkowanie lub komentarz nie pójdzie na marne. Dziękuję :) Panią od religii możesz znaleźć na Fb i Instagramie. Gdybyś chciał/chciała mnie wesprzeć to możesz postawiać mi wirtualną kawę.

Z okazji dzisiejszego Dnia Mężczyzn chcę zatrzymać się na chwilę przy pięciu biblijnych mężczyznach, którzy są mi szczególnie bliscy. Na Pani od religii nie mogło dziś zabraknąć takiego wpisu. Nie o sile pokazanej na zewnątrz. Nie o męskości zbudowanej na twardości i dumie. Raczej o mężczyznach, którzy uczą odpowiedzialności, pokory, odwagi, nawrócenia i wiary, która dojrzewa nieraz przez łzy, upadki i pytania. Wybrałam dziś: Mojżesza, króla Dawida, św. Józefa, św. Piotra i św. Tomasza. Każdy z nich jest inny. I może właśnie dlatego każdy pokazuje inny odcień męskiej drogi z Bogiem.

Mojżesz nie jest bohaterem bez lęku. Kiedy Bóg go powołuje, on nie odpowiada pewnością siebie. Ma obawy, wątpliwości, poczucie własnej małości. A jednak właśnie jemu Bóg powierza prowadzenie ludu. Księgi Powtórzonego Prawa pokazują Mojżesza jako tego, który nie tylko wyprowadza Izraela, ale też nieustannie przypomina: wybierz Boga, kochaj Go i bądź Mu wierny.

Mojżesz uczy mnie, że dojrzały mężczyzna nie musi być człowiekiem bez słabości. Ma być człowiekiem, który bierze odpowiedzialność, nawet jeśli drży. Nie prowadzi ludzi do siebie, tylko do Boga. Nie buduje własnej chwały, tylko uczy posłuszeństwa Panu.

W Dzień Mężczyzn Mojżesz przypomina, że prawdziwa siła nie polega na dominowaniu, ale na dźwiganiu tego, co zostało powierzone. Mężczyzna może być wzorem wtedy, gdy umie stanąć między Bogiem a tymi, za których odpowiada, i powiedzieć swoim życiem: chodźmy za Panem.

Dawid jest postacią niezwykłą, bo Biblia nie wygładza jego historii. Widzimy w nim odwagę, zaufanie, talent przywódcy, ale też grzech, pychę i dramatyczne konsekwencje złych wyborów. A jednak to właśnie on pozostaje człowiekiem, który wraca do Boga z sercem skruszonym. Ta droga powrotu czyni go tak bliskim.

Dawid uczy, że mężczyzna nie staje się wzorem dlatego, że nigdy nie upadł. Staje się nim wtedy, gdy umie uznać prawdę o sobie, nie usprawiedliwia zła i wraca do Boga. W duchowości katolickiej to bardzo ważne: świętość nie rodzi się z perfekcji, ale z nawrócenia.

Dla mnie Dawid jest przypomnieniem, że mężczyzna może być silny i jednocześnie modlący się. Może walczyć i jednocześnie płakać przed Bogiem. Może zawalić i jednocześnie pozwolić się podnieść. To dobry patron dla tych, którzy potrzebują dziś nie tyle pochwały, ile odwagi do rachunku sumienia i powrotu.

Św. Józef jest jednym z najpiękniejszych wzorów męskości w całym Piśmie. Ewangelie mówią o nim niewiele, ale właśnie w tym milczeniu jest ogromna siła. Papież Franciszek w Patris corde przypomina, że Józef kochał „ojcowskim sercem”, był człowiekiem ukrytym, posłusznym, gotowym przyjąć odpowiedzialność za Maryję i Jezusa, i odegrał niezastąpioną rolę w historii zbawienia.

Józef uczy, że mężczyzna nie musi być głośny, żeby być mocny. Nie musi wszystkiego kontrolować, żeby naprawdę chronić. Jego siłą jest wierność w codzienności, praca, obecność, czuwanie, posłuszeństwo Bogu wtedy, gdy nie wszystko rozumie.

Bardzo lubię myśleć o św. Józefie jako o patronie mężczyzn, którzy nie szukają poklasku, ale chcą po prostu dobrze kochać tych, którzy zostali im dani. W świecie pełnym hałasu św. Józef pokazuje, że świętość może mieć twarz człowieka cichego, uczciwego i wiernego do końca.

Piotr jest impulsywny, szczery, pierwszy do deklaracji i pierwszy do upadku. Papież Benedykt XVI zwracał uwagę, że Piotr szedł za Jezusem z entuzjazmem, ale doświadczył też własnej słabości i lęku; szkoła wiary nie była dla niego triumfalnym marszem, lecz drogą naznaczoną próbą i wiernością.

To właśnie dlatego Piotr tak wiele mówi o mężczyznach. Bo pokazuje, że można kochać Jezusa i jednocześnie się przestraszyć. Można obiecywać wiele i nie udźwignąć własnych słów. Ale na tym historia się nie kończy. Po zmartwychwstaniu Chrystus wraca do Piotra i powierza mu misję pasterza.

Piotr uczy, że mężczyzna może stać się wzorem nie dlatego, że nigdy nie zdradził swoich ideałów, ale dlatego, że po upadku pozwolił się odbudować łasce. To ważne dla ojców, mężów, synów, kapłanów, dla każdego mężczyzny: Bóg nie przekreśla człowieka po jednej nocy słabości. On pyta jeszcze raz: „czy Mnie miłujesz?” i daje nowy początek.

Tomasz bywa kojarzony tylko z niedowiarstwem. A przecież jego historia jest dużo głębsza. Benedykt XVI przypominał, że Tomasz nie zatrzymał się na wątpliwości, ale doszedł do jednego z najmocniejszych wyznań wiary w Ewangelii: „Pan mój i Bóg mój”. Jezus odpowiada mu słowami, które Kościół powtarza do dziś: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.

Lubię Tomasza, bo pokazuje, że pytania nie muszą oddalać od Boga. Mogą stać się drogą dojrzewania wiary, jeśli człowiek nie zamknie się w sobie, tylko przyniesie swój niepokój do Chrystusa. Św. Jan Paweł II mówił wręcz, że jest w Tomaszu coś z każdego człowieka.

W Dzień Mężczyzn Tomasz przypomina, że mężczyzna nie musi udawać, że wszystko wie i wszystko rozumie. Może pytać. Może szukać. Może zmagać się z ciemnością. Ważne, żeby nie uciekł od Jezusa. Tomasz uczy odwagi szczerości i tego, że wiara nie jest teatrem mocnych min, ale spotkaniem z żywym Panem.

Mojżesz uczy odpowiedzialności.
Dawid uczy skruchy i serca zwróconego ku Bogu.
Józef uczy cichej wierności.
Piotr uczy, że po upadku można wrócić.
Tomasz uczy, że pytania nie przekreślają wiary.

I może właśnie tego dziś najbardziej potrzeba. Nie ideału mężczyzny bez pęknięć. Ale mężczyzny, który umie stanąć przed Bogiem w prawdzie. Który potrafi chronić, służyć, modlić się, wracać i ufać. Tak rozumiana męskość nie jest przeciw komuś. Jest darem dla innych.

W Dzień Mężczyzn modlę się szczególnie za mężczyzn: o siłę, która będzie czuła; o odwagę, która będzie pokorna; o wiarę, która nie będzie udawana; i o serce, które naprawdę będzie należało do Boga.

W Dzień Kobiet nie może zabraknąć na Pani od religii wpisu o kobietach, które są dla mnie ważne w Piśmie Świętym. Nie idealnych bohaterkach z obrazków, ale prawdziwych kobietach: odważnych, poranionych, wiernych, czasem zagubionych. Takich, które spotkały Boga w bardzo różnych momentach swojego życia. Kiedy czytam ich historie, widzę nie tylko biblijne postaci. Widzę pytania, które są także moje. Widzę drogę wiary, która nie zawsze jest prosta. Dziś zatrzymuję się przy pięciu kobietach: Maryi, Rut, Esterze, Marii Magdalenie i Samarytance.

Są książki religijne, które uspokajają. I są takie, które budzą. „Wstań” ks. Piotra Pawlukiewicza zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Już sam tytuł jest jak potrząśnięcie za ramiona: „Albo będziesz święty, albo będziesz nikim”. Mocne? Bardzo. Przesadzone? Tylko na pierwszy rzut oka.

Ks. Pawlukiewicz nie pisze o „nikim” w sensie pogardy czy braku wartości. Chodzi o coś znacznie głębszego. Bez Boga człowiek gubi sens, kierunek, tożsamość. Może mieć sukces, pieniądze, uznanie. A jednocześnie być wewnętrznie pusty. Świętość w jego rozumieniu to nie dewocja ani chodzenie z głową w chmurach. To życie na serio. To decyzja, by nie marnować siebie.

Ta książka nie jest teologicznym wykładem. To raczej zapis kazań i konferencji, które mają styl charakterystyczny dla autora: konkret, humor, dosadne porównania, czasem prowokacja. Ks. Piotr mówi prosto, bez owijania w bawełnę. Potrafi jednym zdaniem obnażyć nasze wymówki, duchowe lenistwo, odkładanie nawrócenia „na później”.

„Wstań” to książka o odpowiedzialności za własne życie. O tym, że wiara nie jest dodatkiem ani opcją dla chętnych. Że nie da się być chrześcijaninem „trochę”. Albo traktujesz Boga poważnie, albo w praktyce żyjesz tak, jakby Go nie było.

Najmocniejsze w tej książce jest to, że nie pozwala się usprawiedliwiać. Nie daje komfortu przeciętności. Pokazuje, że każdy z nas ma w sobie potencjał świętości, ale jednocześnie realną zdolność do zmarnowania życia. I to my podejmujemy decyzję, w którą stronę pójdziemy.

Czy to lektura łatwa? Nie zawsze. Momentami boli. Szczególnie wtedy, gdy czytelnik zaczyna rozpoznawać siebie w tych wszystkich przykładach o odkładaniu spowiedzi, o wierze bez konsekwencji, o życiu „byle jak”.

Ale właśnie dlatego warto ją przeczytać. Bo czasem potrzebujemy nie pocieszenia, ale wezwania. Nie głaskania po głowie, tylko pytania: co robisz ze swoim życiem?

„Wstań” to nie książka na półkę. To książka, która domaga się odpowiedzi. I może dlatego wciąż tak wielu do niej wraca.

Jeśli ktoś szuka religijnej motywacji bez cukrowania, konkretnego spojrzenia na świętość i wiary, która nie jest teorią – ta pozycja naprawdę potrafi obudzić.

A pytanie z okładki zostaje na długo: wstajesz czy zostajesz w miejscu?

Słowo „sprawiedliwość” bywa trudne. Kojarzy się z surowością, oceną, zasadami. A Psalm 11 pokazuje ją inaczej:

„Pan jest sprawiedliwy,
kocha sprawiedliwość;
ludzie prawi zobaczą Jego oblicze.” (Ps 11,7)

To zdanie daje nadzieję.

Do tego wersetu przygotowałam kolorowankę kontemplacyjną. Możesz ją pokolorować w chwili, gdy potrzebujesz przypomnieć sobie, że warto wybierać dobro – nawet jeśli nikt nie bije brawo. Kolorując, możesz powtarzać: Panie, prowadź mnie drogą prawości. Chcę zobaczyć Twoje oblicze.

Ta kolorowanka sprawdzi się:
– na katechezie o sumieniu i wyborach,
– w pracy z młodzieżą,
– w osobistej modlitwie, gdy szukasz światła.

Sprawiedliwość Boga nie jest zimna. Ona jest wierna.  I prowadzi do spotkania twarzą w twarz.

📎 Pobierz, pokoloruj, zatrzymaj się.
Bo dobro zawsze ma sens.

Wielki Post w szkole zawsze przeżywam inaczej niż resztę roku. Jest ciszej. Uważniej. Dzieci częściej pytają. To dobry czas, żeby nie robić „czegoś na siłę”, tylko zaprosić uczniów do myślenia. Do zatrzymania. Do małych kroków. Konkurs może być pretekstem do rozmowy o sercu, przebaczeniu i miłości, która nie rezygnuje. Oto moje propozycje na Wielki Post.

1. „Moja stacja Drogi Krzyżowej” (kl. 1–4)

Dzieci wybierają jedną stację i pokazują ją w rysunku lub wyklejance. Potem możemy stworzyć wspólną galerię w klasie albo na korytarzu. Nie chodzi o perfekcję. Chodzi o zrozumienie.

List o tym, co chcę zmienić. Z czym mi trudno. Za co dziękuję. To zawsze są bardzo prawdziwe prace.

Krótka refleksja o sensie postu. Nie tylko o słodyczach. O słowie. O czasie. O relacjach.

Praca plastyczna pokazująca serce przed przemianą i po niej. Dzieci świetnie rozumieją symbole.

Syn marnotrawny, miłosierny Samarytanin… Ewangelia narysowana w kilku kadrach naprawdę zostaje w pamięci.

Krótka, własna modlitwa. Prosta. Szczera. Taka, jak potrafią.

Opis sytuacji, w której ktoś zrobił coś dobrego bez rozgłosu. To piękny temat do rozmowy o jałmużnie.

Quiz o popiele, fiolecie, liczbie 40, Drodze Krzyżowej i Gorzkich Żalach. Dzieci lubią sprawdzać swoją wiedzę.

Krótka wypowiedź: dlaczego cisza jest ważna w Wielkim Poście? Gdzie jej szukam? Czy potrafię ją wytrzymać?

Uczniowie zapisują jeden konkretny krok na Wielki Post: mniej narzekania, więcej cierpliwości, pomoc w domu, modlitwa za kogoś. Mały. Realny. Prawdziwy.

Wielki Post w szkole nie musi być ciężki. Nie musi być straszeniem ani listą zakazów. Może być drogą.

Nie czytam już Biblii tylko „rozdział po rozdziale”. Ktoś pokazał mi, że można czytać Biblię tematem. To nie nowość, raczej stara, dobra metoda. Ja dopiero uczę się jej u siebie. Czasem biorę jeden temat i idę za nim przez całe Pismo.

Zaufanie. Modlitwa. Lęk. Boże obietnice. I nagle okazuje się, że Słowo zaczyna się ze sobą łączyć.